%20 Blog

Flower

Posts Tagged ‘fotografie’

Canon EF 50mm f/1.8 II

Toen ik deze lens kocht, was ik onder de indruk van de mooie onschepre achtergronden die ik kom maken. WAUW dacht ik, wat vet. Ik lijk wel een pro. Snel een oude neger zoeken om een zwart wit foto van te maken. Echter de buzz was snel verdwenen.

Wat een ongeloof stuk crappy speelgoed is dit dacht ik na een paar dagen. Het is een stukje plastic. Hij rammelt, focust langzaam en mist regelmatig. Bij weinig licht blijft ie heen en weer zoeken met een geluid van een opwindrobot uit de jaren 80. Erg lang gaan deze lensen niet mee. De meeste eindigen in twee stukken zoals op de foto.

Ook zijn de kleuren een beetje flets. Bokeh is niet mooi gelijkmatig. Alles aan deze lens is verkeerd. Hou die 120 euro in je zak, en spaar nog een 120 euro erbij voor een 2e hands 50mm 1.4. Die lens is een miljard keer beter.

(photo by Tastygiant)

Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6 L IS USM (model 2010)

Ik heb deze lens al eerder beschreven. Ik had toen een exemplaar gehuurd bij Pixto-F. Ik was toen niet heel erg onder de indruk van de kwaliteit van de lens. Ik weet dat aan het feit dat het een nogal veel gebruikte huur versie was. Na flink sparen en een enorme meevaller met een nogal domme winkelier (hij verkocht terug gebrachte nieuwe lenzen voor 200 euro onder de nieuwprijs) kon ik de lens zelf aanschaffen, en ik had direct toen ik de lens vast had het gevoel dat dit een andere lens was dan de lens die ik kende.

Solide, snel en super scherp. Dat is wat voor indruk deze lens maakt. Het push-zoom ontwerp bevalt me prima. Ik heb het inmiddels goed in de vingers, en kan met mijn pink de tension ring vast zetten als ik een zoom lengte wil vasthouden tijdens het volgen van een onderwerp. De lens is nogal zwaar, maar de tripod ring kan precies in je hand palm liggen, waardoor je al je vingers vrij hebt om de lens te bedienen.

Het eerste wat ik fotografeerde met de nieuwe versie van deze lens was een hommel in mijn achtertuin. Even klooien met de opties, stabilisatie aan, close focus toestaan, en bam vierde afdruk is raak. (zie rechts) Toen wist ik het zeker. Een nieuwe lens was een goede keuze. Alle gebruikte lenzen op marktplaats die ik heb laten schieten zijn het waard geweest. Deze lens is super.

Dus eigenlijk moet ik de hele test herschrijven. Wat eigenlijk veel beter is is om een aantal foto’s te laten zien die aangeven hoe deze lens performed als je iets toevalligs tegenkomt. De politiehelikopter vloog op Schiphol, waar ik foto’s van landende vliegtuigen aan het maken was. Veel verder weg, onder een totaal andere hoek. Het konijntje liep op de binnenplaats van een boerderij waar ik onder de luifel de foto’s naar mijn iPad aan het copieren was. De trauma heli in het Amsterdamse bos waar ik roeiende collega’s aan het fotograferen was, en het roodborstje zat in een gedeeltelijk bevroren beekje in het pinguïn verblijf van burgers zoo.

Al deze foto’s zijn dus toevalligheden, onderwerpen die net zo rap weer weg zijn als ze gekomen zijn. En dat is voor deze lens dus geen probleem. Richten, en knallen. Dat is wat je wilt van een lange zoom. Want hoe langer de lens, hoe groter je keuze aan onderwerpen op ieder moment. Ik durf zelfs te beweren dat de lens beter is dan een 70-200IS met de 2x convertor. Niet omdat ie scherper of sneller zou zijn, dat is ie niet. Maar omdat je per saldo minder “gemiste” foto’s oplevert. Want dat is het grootste gevaar van ingewikkelde apparatuur, je bent te lang bezig met instellen, en je mist het moment.

Dan de hamvraag. Raad ik de lens aan. Ja, koop deze lens, het is de langste zoom die canon aanbied, als je geen F2.8 nodig hebt, en wel het stuk van 200 tot 400mm, dan is er gewoonweg geen betere lens dan de Canon EF 100-400mm. Hij is zijn prijs zeker waard, en ook al is ie een beetje op leeftijd, hij is zeker in staat het beste te maken van moderne autofocus systemen.

De maan

Ik heb nu een aantal keer een foto gemaakt van de maan met een 70-300 en een 100-400. En dan kom je al vrij dicht bij de maan. Maar meer is altijd beter. En mijn schoonvader heeft recent een Canon EF 1.4x III Extender voor zijn verjaardag gekregen. Dus die wilde ik graag met mijn 100-400mm combineren op een heldere avond.

Vervolgens is het zaak een mooi donker plekje te vinden. Je statief zo kort mogelijk in te stellen. Mirror lock-up, remote triggered ontspanner modus. Manual op F8 en een sluitertijd die ‘m lekker donker maakt tegen de blow-outs. En dan flink wat afdrukken maken. Wat klooien met de manual focus. En goed je resultaten controleren. Als je dan mazzel hebt, zit er een mooie scherpe maan plaat tussen.

Mooie herfst avond

Soms als ik ‘s avonds naar huis rijd kom ik de Zeeburgertunnel uit rijden en kijk ik uit over Amsterdam. De rembrand toren en naast gelegen torens mooi afstekend tegen het tegenlicht van een zon die reeds is onder gegaan. Als ik vervolgens over de uitvoeg strook richting de a1 rij zie ik ook het water. Op een stille herfst avond kan dit zo glad zijn als een spiegel.

Afgelopen vrijdag had ik zo’n avond. Ik kwam de tunnel uit en zag het licht, de lucht, het water en wilde op de vluchtstrook stoppen voor een foto. Maar aangezien je dan binnen drie seconden een Rijkswaterstaat pick-up achter je hebt staan doe ik dat maar niet.

Het punt is echter dat dat licht en dat water precies hetzelfde is in Almere op datzelfde moment. Je kijkt vanaf de a6 over het weerwater in precies dezelfde richting. Afgelopen vrijdag was ik alleen niet op weg naar Almere, maar moest ik nog twee uur richting Groningen in de auto zitten.

Ik had echter wel al mijn fotospullen in de auto liggen. Dus ben ik toch maar omgereden via het grasveld bij het Oor in Almere om een foto te maken van de skyline van Almere in de vroege herfst avond. Het is een stitch van 26 foto’s in drie rijen op 70mm met de 24-70/2.8 vanaf statief.

Wandelen

Ons huis is vlak bij een vrij groot stuk kunstmatig aangelegd natuur. Ik kan de voordeur uitlopen, twee straten oversteken, en ik loop in het park. De kinderen noemen het een bos, maar voor die naam vind ik het te kunstmatig.

Er zijn mooie asfalt fietspaden die, omrand door een brede strook gras, slingeren tussen de bomen. De bomenrijen zijn dichtgegroeid met klimplanten die ‘s zomers mooi in bloei staan. Deze dichte begroeiing zit vol kleine en grote vogels.

Op de lage takken maken de Eksters en Vlaamse Gaaien ruzie over eten en hun territorium. Deze, doorgaans vrij slimme vogels zijn echt overal in Almere. Bij mij in het hofje zijn twee Eksters de baas. Ze moeten regelmatig strijd voeren om andere vogels het hofje uit te jagen.

Een eindje het park in is een grote vaart. Deze vaart verbindt de haven met het weerwater en de hoge vaart. Langs de vaart wordt een nieuwe waterkant gemaakt. In plaats van een steile kant met damwanden is er gekozen voor een hele lichte hellingshoek en en betonnen tegels met gaten erin waar de planten doorheen kunnen groeien.

Komende zomer moet daar al flink wat planten groeien waar de watervogels beschutting kunnen zoeken als de vele bootjes de oversteek van het binnenwater naar de randmeren van Flevoland maken. Er zijn zelfs aftakkingen gemaakt waar de futen, waterhoentjes en ~kippen kunnen nestelen.

Langs de vaart is een lang fietspad met diepe scheuren van de boomwortels van de mooie hoge herfstige bomen die tussen de vaart en het fietspad in staan. De zon valt precies in de lengte van de vaart en slaat lange schaduwen achter de wandelaars en fietsers.

En daar wandel ik dan. Met mijn kinderen. De een met een tak, de ander met een mandarijntje waarvan de schilletjes toch echt thuis in de “puwwebak” moeten.

Tijd maken

Ik ben er al lang achter dat een 52 weeks project onhaalbaar is voor mij. Laat staan een 365 days project. Ik heb net aan inspiratie voor 12 foto’s per jaar. En dan moet ik ook nog de tijd maken om die foto te maken. In de praktijk is het vaak zo dat ik een idee heb op een moment dat ik geen foto kan maken. Op mijn werk, als de kinderen naar bed moeten. Als we ergens op bezoek zijn. Dan in eens krijg ik een idee. En dan komt het er nooit meer van om de foto te maken.

Dit keer kostte het een stuk minder tijd dan ik verwacht had. Even alle spullen weg halen, camera op statief. USB kabel aan de laptop en knallen maar. Lampie links, lampie rechts. Even wat aanpassen en toen wat verschillende poses uitproberen.

En altijd als ik dit doe maak ik fouten. Ik wil te snel. Zet mijn camera niet op manual focus, of hij staat nog in een vage witbalans, hoge iso of in JPG. Wat ook niet helpt is is dat ik nog steeds een inferieure computer heb om de foto’s op te bewerken. Ik vind de 13 inch macbook pro niet prettig werken, maar mijn desktop is een beetje te oud, en het scherm niet juist van kleur.

Maar al met al ben ik vrij tevreden over deze foto. Het beeld komt over zoals ik het verzonnen had. En dat vind ik het belangrijkste. Ik ben blij dat ik er tijd voor heb gemaakt.

Panorama’s stitchen

Ik kan uren kijken naar de vele gigapixel panorama’s op het net. Er gaat een soort magie uit van het detail, en het interactief kunnen zoomen en pannen. Dus wil ik dat graag ook zelf kunnen. Maar een gigapixel is groot. Heel groot. En je moet klein beginnen. Dus heb ik als eerste met een compact camera bovenop een berg drie rijen foto’s gemaakt om later te stitchen.

Er zijn twee problemen met een compact camera. Ten eerste is er veel vignetting op de lens, zodat er veel moet worden bijgekleurd bij het stitchen, en de resolutie is niet zo hoog, waardoor een gigapixel onmogelijk is. Daarnaast heb ik een fout gemaakt bij het maken van de foto’s, en dat is dat ik niet dezelfde startpunten voor de verschillende rijen foto’s heb gebruikt. De kunst is namelijk om een bepaalde boom, rots of paal in je beeld te gebruiken om de foto’s ‘stitchbaar’ te maken. Hierdoor kun je een mooie 25% overlap plannen. Als die foto grenzen op de verschillende boven elkaar liggende foto’s mooi op elkaar afgestemd zijn heb je een mooier rechthoekig beeld. En niet zoals bij bovenstaand panorama een gat linksboven.

Een ander leuke experiment is het maken van een 360 graden panorama. Hierbij is het het makkelijkst als je naast de 25% overlap een 100% overlap hebt op je eerste en laatste foto. Ook bij dit panorama heb ik fouten gemaakt, maar er zit wel vooruitgang in.
De grote fout hier is dat er te weinig lucht in de foto’s zit. Hierdoor kan ik de zwarte vlakken er niet vanaf croppen zonder het dak van het hoofdgebouw eraf te knippen. Dit is één rij foto’s op 28mm. Ik had een tweede rij erboven moeten fotograferen om de lucht mooi aan te vullen. Verder zit er wel mooi veel detail in de foto’s.

De volgende poging was afgelopen wintersport. Ik heb duidelijk mijn framing uitgekozen, eerst een regel alleen lucht en bergtoppen, dan de horizon en als laatste een onder regel. Je ziet aan de afgebroken palen dat de lens te wijd was om voorgrond objecten goed in beeld te brengen. Ook dit panorama was uit de hand geschoten, en dus is er wat verandering in de kijkhoek doordat ik achter de camera sta. Een perfect panorama krijg je alleen als je het draaipunt van de camera gelijkzet met de frontlens van je lens. Dit kan alleen maar met een speciaal statief. En ik was op skis, dus had ik geen statief mee.

De maan vanuit La Plagne


De maan fotograferen is een kunstje. Je hebt er de juiste spullen voor nodig, en hoe beter je spullen hoe mooier het word. Verder is het een kwestie van de camera manual op f/11 1/125 ISO100 zetten voor een volle maan, en wat iso meer of aperture minder voor een gedeeltelijke maan. Vooral geen kortere sluitertijd aangezien de maan nog knap snel gaat. In een paar minuten is ie uit beeld verdwenen als je vanaf statief kijkt.

De camera kan het beste vanaf een stevig statief worden gebruikt. Via een extern scherm, of met live view op het eigen scherm van de camera kun je met manual focus de scherpte instellen. Stel scherp op de kraters langs de schaduwrand, of iets ervoor. Als de focus en framing goed is (midden in het frame is de lens scherper) kun je een paar test shots maken en kijken of alles goed is. Het beste kun je mirror lockup aanzetten en een draad of draadloze ontspanner gebruiken. De mirror veroorzaakt ongewenste trillingen, en zelf op het knopje drukken is ook een trilling veroorzaker. Zelfs bij de zelfontspanner setting trilt de camera nog te lang door.

Zelf gebruik ik een oud statief, en een draadloze ontspanner van een paar euro. Ik stel de live view in op 10x vergroten en stel scherp op de maan. Vervolgens laat ik de camera twee minuten staan en maak een aantal afdrukken achter elkaar. Als het goed is zijn al deze afdrukken hetzelfde. Maar in de praktijk blijken er altijd een paar niet helemaal scherp. Deze opnamen bekijk ik op het scherm van de camera door flink in te zoomen, en vervolgens besluit ik of ik nog wat instellingen verander.

In lightroom is de uiteindelijke foto ook nog wel iets te verscherpen. Voor deze post heb ik dat niet gedaan. Ik vind het leuker om `m alleen gecropped aan te bieden. Ik ben niet 100% tevreden over deze foto. Ik was van plan een dag later nogmaals een poging te wagen, maar de wolken vonden van niet. Het lichte kleurverloop langs de rand komt doordat de maan een beetje uit het midden op de foto is gezet. Als ik `m wat meer naar het midden van het frame had gekregen was die verkleuring er niet geweest. Gelukkig is dit in lightroom bij te poetsen.

Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6 L IS USM

Wat een bakbeest. Dat was mijn eerste gedachte toen ik de lens vast had. Met 1,57 KG is het de een van de zwaarste lenzen (de 70-200 f2.8 IS is 1,66 KG) die ik tot nu toe in mijn handen gehad heb. Dit gewicht maakt `m wat moeilijk te gebruiken uit de hand. Één hand op de camera body, één hand over de lens, geen hand meer over voor de push-zoom. Het is ook vrij moeilijk om de push zoom op de juiste stroefheid af te stellen. Het exemplaar dat ik had was vrij stroef bij 100mm, en dan weer heel los bij 400mm zonder de lock ring te verdraaien. Hierdoor zakte hij met een harde knal af en toe ineens naar 400mm als ie om mijn nek hing.

Maar de hoofd functionaliteit is natuurlijk plaatjes schieten. Ik had voor mijn vakantie een aantal plannen met de lens. Een foto van de maan, foto’s van skiërs, en voor de lol wat fotos van de top van een berg om te kijken hoe goed je nou dingen dichtbij kunt halen met een 400mm lens. Over de maan foto schrijf ik een apart artikel, de rest past wel in dit artikel.

Voor sportfotografie is de lens eigenlijk te langzaam. De autofocus is gewoonweg minder snel dan de 70-200 familie lenzen. Bovendien is de bediening met het push zoom ontwerp te moeizaam voor sportfoto’s. In de praktijk stel je `m in op een lengte, en daar laat je `m dan ook. Een 70-200 heeft een veel intuïtievere grip, en daarom ga je makkelijker van 70 naar 200 en weer terug. Hierdoor is je framing vaak beter. Nu zal daarbij de kant tekening zijn dan die lens maar half zo lang is, maar dat is met een 1.4x of 2x converter op te lossen. (of verlies ik hier de factor prijs, €2000,- voor een 70-200 f/2.8L IS + €500,- voor een 2x converter versus €1200,- voor een 100-400L, uit het oog.)

Waar je een lange zoom ook op moet beoordelen is scherpte op de langste lengte. Stel nu dat een 70-200 op 200mm scherp genoeg is om te croppen naar het beeld van een 400mm, en de 400mm haalt wel hogere resolutie, maar geen hogere scherpte, dan kun je beter een 200mm in je tas hebben.

Hiernaast zie je een 100% uitsnede van de linker bovenhoek van de bovenstaande foto. Onbewerkt, alleen maar geknipt. Let hierbij op dat mijn camera sowieso al een 1,6 cropfactor heeft. Dit is dus niet eens de rand van een full frame beeld. Je ziet op de sneeuwranden duidelijk de kleuren weglopen. Bovendien is de foto in het geheel niet echt scherp. Dit lag duidelijk niet aan de camera instellingen of de hoeveelheid licht.

Al met al heb ik wel hele leuke fotos geschoten met deze lens. Het is lollig om tot 400mm te kunnen zoomen, je haalt de wereld een stuk dichterbij. En 100mm is precies wijd genoeg voor een paar mooie uitzicht shots. Al had ik daarvoor beter een 24-105 op mijn camera kunnen hebben. Die lens is stukke minder groot en zwaar, en kun je veel gemakkelijker mee een berg op nemen.

Het kiezen van een telelens/telezoom blijft erg moeilijk. Ik heb een 70-300 IS USM gehad, een 70-200 f/2.8 IS getest, en de resultaten van een aantal EF-s telezooms gezien, en ik kom eigenlijk tot de conclusie dat het een kwestie van budget is. Je hebt een bepaald bedrag te besteden, en kiest de lens die daarbij past. tot 300 euro is dat een ongestabiliseerde lens van sigma, tamron of canon, voor 400 euro de 70-300 IS USM van Canon. De volgende stap is meteen 700 tot 900 euro voor de grote tamron, sigma en tokina zooms. Daarna landen we bij de 100-400 (€1150,-) de 300mm prime (€1250,-) de 70-300L (€1350,-) en vrolijk verder naar de hele 70-200 IS familie. Veel keus, allemaal ander bedrag, steeds een stapje beter. De volgende lens die ik ga testen in dit segment is de 70-300L. Ik ben zeer benieuwd naar deze lens aangezien hij de allernieuwste technieken bevat.

Canon EF 50mm F/1.8 MarkI

Dit is qua prijs kwaliteit verhouding de beste lens die ik ooit gehad heb. De Canon EF 50mm F/1.8 MarkI is een zeldzame lens. Als ie al te koop is op websites als Marktplaats, dan is ie duurder dan een nieuwe MarkII. De nieuwe versie is echter op het glas na volledig van plastic. En niet het hoogwaardige plastic wat je mag verwachten. De MarkII is echt een lens dop met glas erin.

De MarkI daarentegen maakt net zulke scherpe foto’s als de veel duurdere EF 50mm f/1.4 USM. Dus als je geen continu manual focus, en geen USM motor nodig hebt, kun je net zo goed de MarkI zoeken en kopen. Prijzen variëren van 80 voor een lelijke gare, tot 175 voor een nieuwstaat lens. Mijn exemplaar was een beetje gaar, en kostte bij 100 euro. Nog altijd meer dan een nieuwe MarkII dus.

Hiernaast zie je drie fotos, één op f/22, twee op f/1.8. Het is een leuke lens om mee te spelen, en de kleuren zijn mooi. Echt een aanwinst voor de tas voor maar 100 euro. Alles aan deze lens is een beetje oud. Hij ratelt bij het focussen, en is daar niet zo snel in. Autofocus is op f/1.8 niet heel betrouwbaar. Mijn exemplaar had last van front focus. Maar vanaf f/2.8 merk je dat al niet echt meer.

Voor portretten en foto’s bij weinig licht is deze lens zeer geschikt. Manual focus is een stuk makkelijker dan de MarkII versie. Bij de MarkII draai je aan het front element, bij de MarkI heb je een echte focus ring, en een distance window. Ik kan deze lens aan een ieder aanraden die niet 250 euro of meer aan een 50mm prime wil uitgeven.