%20 Blog

Flower

Posts Tagged ‘landschap’

Canon EF 17-40mm f/4 L USM Lens

Reviews schrijven van lenzen is op vele manieren te doen. Wat ikzelf belangrijk vind om te lezen is hoe de lens in het gebruik is, en of ie zijn geld waard is. Vele sites durven die vraag niet te beantwoorden. Het is natuurlijk zo dat ik niet in iemands portemonnee kan kijken. Een enkele keer durven mensen als Ken Rockwell een oordeel te vellen, zoals ik het geval van de EF-s 17-55mm Een mening die ik overigens deel.

Hie luxer lenzen worden, hoe lastiger het is om een review te schrijven. Ik durf namelijk te beweren dat alle Canon L lenzen goed zijn. Ze zijn ook vrijwel allemaal duur. De EF 70-200 F4L en 24-105L IS vind ik persoonlijk niet duur. Al zal ruim meer dan 500 euro best over het budget van veel mensen heen gaan. De EF 17-40L kost bij schrijven 628,- na een 70 euro cashback van Canon. Hiervoor krijg je een verschrikkelijk wijde lens met een vast diafragma van F4. De lens is zoals bijna alle Canon L lenzen voorzien van canons weathersealing.

De foto’s hiernaast zijn respectievelijk op 17 en 40mm gemaakt. Beide op F8. Doordat de hoeken van het beeld gevuld zijn mijn natuurlijke vormen, is de vervorming niet heel duidelijk. Maar plaats op 17mm een gebouw of persoon in de hoek van het beeld, en het ziet er niet uit. Gebouwen lijken om te vallen, mensen zijn raar uitgerekt. Dit vraagt dus wat extra aandacht van de fotograaf. Veel nieuwe camera’s zijn voorzien van een waterpas weergave. Dit helpt enorm bij het fotograferen met ultra wijde lenzen. Als de camera precies waterpas is, is de vervorming het minst duidelijk.

Maar vervorming is niet echt iets wat je de 17-40L kunt verwijten. Een wijde lens zal nu eenmaal vervormen. Als je deze lens gebruikt op een crop camera, is de meeste vervorming buiten het beeld. Dan word het ineens een superscherpe midrange zoom. Want scherp is ie zeker. En daar draait het toch allemaal om bij een lens. Of je er scherpe plaatjes mee kunt schieten. En dat kan dze lens zeker. Trefzekere autofocus. En zeker op F8, waar je bij een landschapslens toch meestal verblijft, is ie over het hele beeld scherp.

Mijn conclusie is dan ook dat, als je het je kunt veroorloven, dit een prima lens is op een crop camera als je meer scherpte zoekt dan een EF-s 18-55IS. En als je een full frame camera hebt, en wijder wilt dan de 24mm van de verschillende midrange zooms die beschibaar zijn voor Canon EF, dan is dit zeker een goede lens. Met als mooie bijkomst dat 40mm een heel normaal beeld heeft. Wat het een lens maakt die erg goed bij een natuur wandeling op je camera kan blijven. Want zowel mooie uitzichten, als een portret van je wandelgezelschap behoort tot de mogelijkheden. En zoals je hiernaast ziet, is het met zijn 28cm minimal focus distance ook nog een bruikbare close up lens.

Gigapixel

Ik fotografeer al een tijdje panorama’s met de Nodal Ninja 5. Dit is een zeer solide, en betrekkelijk betaalbare handbediende panorama head. Ik heb een statief waarbij de koppeling waterpas gezet kan worden, en samen is deze set super snel op te zetten om mooie panorama’s te maken. Ik maak bijvoorbeeld met mijn Tokina 11-16mm 360 graden panorama’s, of met de telelens grote panorama’s om in te zoomen. Deze week vond ik het leuk om de grenzen eens op te zoeken. Mijn rotatiekop kan in verschillende stappen roteren. De kleinste stap is 3,25 graden. Omgerekend via field of view in portrait kom je dan op 200mm op een crop camera of 300mm op full frame. Dus heb ik mijn 70-200mm erop gezet en ben ik gaan schieten. De hoogte graden heb ik op 5 gezet omdat dat nu eenmaal makkelijk af te lezen stapjes zijn op de nodal ninja. Verticaal heeft ie niet zo’n mooi kliksysteem als horizontaal.

AlmereJan2013

Los van de voorbereiding en nabewerking thuis koste dit me dus maar 10 minuten. Bizar weinig tijd. En een bijkomend voordeel van snelheid is ook dat het licht niet zoveel kan veranderen. Niets zo lelijk als een wolk die er de eerste keer van links naar rechts niet is, de tweede keer ineens een schaduw werpt op je onderwerp.

De nabewerking word wel lastiger met zoveel foto’s.

Panoramas in La Plagne

Dit ski seizoen nam ik met een hele duidelijke reden mijn camera mee naar Frankrijk. Voor alle gezellige kiekjes heb ik een Powershot S95. Dus daar hoeft de camera niet voor mee. Nee, ik wilde flinke panorama’s maken, vanaf meerdere punten. Om ze vervolgens aan elkaar te linken.

Hiervoor had ik een stevig statief nodig, en een flinke tas om alles mee te nemen op de skis. Ik wilde in ieder geval mijn oude panorama over doen. Vanaf hetzelfde punt een stuk boven Aime La Plagne. Maar ook vanaf Roche de Mio en La Grande Rochette is een mooi uitzicht. En dat zijn allemaal plekken die niet lopend te bereiken zijn. Je mag immers niet zonder skis in een stoeltjeslift naar boven.

Allereerst ben ik via een lange stoeltjes lift vanuit Plagne Centre naar het restaurant boven Aime La Plagne geskied. Aldaar heb ik een mooi punt gezocht en mijn camera spullen uitgepakt. Na wat test shots met de camera volledig op manual en manual focus had ik de instellingen juist en kon ik beginnen. In slechts 15 minuten zat alles alweer kant en klaar in de tas en kon ik verder naar de volgende berg.

Vanaf Aime La Plagne is het maar één helling af glijden naar de cabientjes lift in Plagne Centre. En deze lift brengt je meteen naar één van de hoogste punten van het gebied. La Grande Rochette. Het is echter vanaf de lift nog best een stukje klimmen om op een uitzicht punt te komen. Maar het uitzicht is wel echt adembenemend.

Hierna begon het al wat later en bewolkt te worden, dus heb ik de tas naar het appartement gebracht en ben nog een uurtje gaan skiën. Twee dagen later was het weer mooi helder en ben ik helemaal aan de andere kant van het gebied naar een hoge richel gegaan vanaf waar je mooi over het wat vlakkere deel van het gebied uit kunt kijken. Het nadeel is dat je hier tussen de mensen en de palen staat. Dus het niet te voorkomen dat er voorgrond objecten op staan.

Het stitchen van al deze panorama’s was lastiger dan ik verwacht had. De scherpte en overlap is vrij goed, maar de laptop die ik mee had bleek niet in staat de RAW files direct te stitchen. Ook hadden een dramatische internet verbinding dus uploaden ging ook niets worden. Dus heb ik vooral ter plaatse gekeken of de foto’s gelukt waren, en heb ik het stitchen voor thuis bewaard.

Een ander ding wat ik nog moest uitzoeken is het aan elkaar linken van de panorama viewers met KrPano. Hiervoor moet je de coördinaten van de link in de foto in een XML file zetten en er een link bij plaatsen. Dit is na wat geklooi en veel lezen van totorials uiteindelijk gelukt. Om vervolgens duidelijk te maken waar de panorama’s geschoten zijn heb ik als beginpunt de ski kaart van het gebied gebruikt.

Mooie herfst avond

Soms als ik ‘s avonds naar huis rijd kom ik de Zeeburgertunnel uit rijden en kijk ik uit over Amsterdam. De rembrand toren en naast gelegen torens mooi afstekend tegen het tegenlicht van een zon die reeds is onder gegaan. Als ik vervolgens over de uitvoeg strook richting de a1 rij zie ik ook het water. Op een stille herfst avond kan dit zo glad zijn als een spiegel.

Afgelopen vrijdag had ik zo’n avond. Ik kwam de tunnel uit en zag het licht, de lucht, het water en wilde op de vluchtstrook stoppen voor een foto. Maar aangezien je dan binnen drie seconden een Rijkswaterstaat pick-up achter je hebt staan doe ik dat maar niet.

Het punt is echter dat dat licht en dat water precies hetzelfde is in Almere op datzelfde moment. Je kijkt vanaf de a6 over het weerwater in precies dezelfde richting. Afgelopen vrijdag was ik alleen niet op weg naar Almere, maar moest ik nog twee uur richting Groningen in de auto zitten.

Ik had echter wel al mijn fotospullen in de auto liggen. Dus ben ik toch maar omgereden via het grasveld bij het Oor in Almere om een foto te maken van de skyline van Almere in de vroege herfst avond. Het is een stitch van 26 foto’s in drie rijen op 70mm met de 24-70/2.8 vanaf statief.

Wandelen

Ons huis is vlak bij een vrij groot stuk kunstmatig aangelegd natuur. Ik kan de voordeur uitlopen, twee straten oversteken, en ik loop in het park. De kinderen noemen het een bos, maar voor die naam vind ik het te kunstmatig.

Er zijn mooie asfalt fietspaden die, omrand door een brede strook gras, slingeren tussen de bomen. De bomenrijen zijn dichtgegroeid met klimplanten die ‘s zomers mooi in bloei staan. Deze dichte begroeiing zit vol kleine en grote vogels.

Op de lage takken maken de Eksters en Vlaamse Gaaien ruzie over eten en hun territorium. Deze, doorgaans vrij slimme vogels zijn echt overal in Almere. Bij mij in het hofje zijn twee Eksters de baas. Ze moeten regelmatig strijd voeren om andere vogels het hofje uit te jagen.

Een eindje het park in is een grote vaart. Deze vaart verbindt de haven met het weerwater en de hoge vaart. Langs de vaart wordt een nieuwe waterkant gemaakt. In plaats van een steile kant met damwanden is er gekozen voor een hele lichte hellingshoek en en betonnen tegels met gaten erin waar de planten doorheen kunnen groeien.

Komende zomer moet daar al flink wat planten groeien waar de watervogels beschutting kunnen zoeken als de vele bootjes de oversteek van het binnenwater naar de randmeren van Flevoland maken. Er zijn zelfs aftakkingen gemaakt waar de futen, waterhoentjes en ~kippen kunnen nestelen.

Langs de vaart is een lang fietspad met diepe scheuren van de boomwortels van de mooie hoge herfstige bomen die tussen de vaart en het fietspad in staan. De zon valt precies in de lengte van de vaart en slaat lange schaduwen achter de wandelaars en fietsers.

En daar wandel ik dan. Met mijn kinderen. De een met een tak, de ander met een mandarijntje waarvan de schilletjes toch echt thuis in de “puwwebak” moeten.

Panorama’s stitchen

Ik kan uren kijken naar de vele gigapixel panorama’s op het net. Er gaat een soort magie uit van het detail, en het interactief kunnen zoomen en pannen. Dus wil ik dat graag ook zelf kunnen. Maar een gigapixel is groot. Heel groot. En je moet klein beginnen. Dus heb ik als eerste met een compact camera bovenop een berg drie rijen foto’s gemaakt om later te stitchen.

Er zijn twee problemen met een compact camera. Ten eerste is er veel vignetting op de lens, zodat er veel moet worden bijgekleurd bij het stitchen, en de resolutie is niet zo hoog, waardoor een gigapixel onmogelijk is. Daarnaast heb ik een fout gemaakt bij het maken van de foto’s, en dat is dat ik niet dezelfde startpunten voor de verschillende rijen foto’s heb gebruikt. De kunst is namelijk om een bepaalde boom, rots of paal in je beeld te gebruiken om de foto’s ‘stitchbaar’ te maken. Hierdoor kun je een mooie 25% overlap plannen. Als die foto grenzen op de verschillende boven elkaar liggende foto’s mooi op elkaar afgestemd zijn heb je een mooier rechthoekig beeld. En niet zoals bij bovenstaand panorama een gat linksboven.

Een ander leuke experiment is het maken van een 360 graden panorama. Hierbij is het het makkelijkst als je naast de 25% overlap een 100% overlap hebt op je eerste en laatste foto. Ook bij dit panorama heb ik fouten gemaakt, maar er zit wel vooruitgang in.
De grote fout hier is dat er te weinig lucht in de foto’s zit. Hierdoor kan ik de zwarte vlakken er niet vanaf croppen zonder het dak van het hoofdgebouw eraf te knippen. Dit is één rij foto’s op 28mm. Ik had een tweede rij erboven moeten fotograferen om de lucht mooi aan te vullen. Verder zit er wel mooi veel detail in de foto’s.

De volgende poging was afgelopen wintersport. Ik heb duidelijk mijn framing uitgekozen, eerst een regel alleen lucht en bergtoppen, dan de horizon en als laatste een onder regel. Je ziet aan de afgebroken palen dat de lens te wijd was om voorgrond objecten goed in beeld te brengen. Ook dit panorama was uit de hand geschoten, en dus is er wat verandering in de kijkhoek doordat ik achter de camera sta. Een perfect panorama krijg je alleen als je het draaipunt van de camera gelijkzet met de frontlens van je lens. Dit kan alleen maar met een speciaal statief. En ik was op skis, dus had ik geen statief mee.

De maan vanuit La Plagne


De maan fotograferen is een kunstje. Je hebt er de juiste spullen voor nodig, en hoe beter je spullen hoe mooier het word. Verder is het een kwestie van de camera manual op f/11 1/125 ISO100 zetten voor een volle maan, en wat iso meer of aperture minder voor een gedeeltelijke maan. Vooral geen kortere sluitertijd aangezien de maan nog knap snel gaat. In een paar minuten is ie uit beeld verdwenen als je vanaf statief kijkt.

De camera kan het beste vanaf een stevig statief worden gebruikt. Via een extern scherm, of met live view op het eigen scherm van de camera kun je met manual focus de scherpte instellen. Stel scherp op de kraters langs de schaduwrand, of iets ervoor. Als de focus en framing goed is (midden in het frame is de lens scherper) kun je een paar test shots maken en kijken of alles goed is. Het beste kun je mirror lockup aanzetten en een draad of draadloze ontspanner gebruiken. De mirror veroorzaakt ongewenste trillingen, en zelf op het knopje drukken is ook een trilling veroorzaker. Zelfs bij de zelfontspanner setting trilt de camera nog te lang door.

Zelf gebruik ik een oud statief, en een draadloze ontspanner van een paar euro. Ik stel de live view in op 10x vergroten en stel scherp op de maan. Vervolgens laat ik de camera twee minuten staan en maak een aantal afdrukken achter elkaar. Als het goed is zijn al deze afdrukken hetzelfde. Maar in de praktijk blijken er altijd een paar niet helemaal scherp. Deze opnamen bekijk ik op het scherm van de camera door flink in te zoomen, en vervolgens besluit ik of ik nog wat instellingen verander.

In lightroom is de uiteindelijke foto ook nog wel iets te verscherpen. Voor deze post heb ik dat niet gedaan. Ik vind het leuker om `m alleen gecropped aan te bieden. Ik ben niet 100% tevreden over deze foto. Ik was van plan een dag later nogmaals een poging te wagen, maar de wolken vonden van niet. Het lichte kleurverloop langs de rand komt doordat de maan een beetje uit het midden op de foto is gezet. Als ik `m wat meer naar het midden van het frame had gekregen was die verkleuring er niet geweest. Gelukkig is dit in lightroom bij te poetsen.

Almere Haven

Iedereen die afgeeft op Almere, is er nog nooit geweest. Die stelregel blijkt nu al een paar jaar te kloppen. Het vooroordeel dat het lelijk is is nogal hardnekkig. Toch is iedere kennis en ieder familielid tot nu toe onder de indruk van de omgeving van mijn huis. Als ik mijn voordeur uit loop moet ik één straat door om in een groot park te staan. Dat park grenst aan het bos, dus eigenlijk sta ik bijna meteen in een bos. Sowiso zijn de huizen hier niet duur (het voordeel van de slechte reputatie) en is het erg veilig op straat en om te wonen. Mensen hebben hier rustig hun fiets van het slot in de voortuin staan. De achtertuinen van mijn straat grenzen aan eer besloten pleintje. Allemaal erg rustig en veilig. Leuk voor de kinderen vooral natuurlijk.

Maargoed, het hiernast geschoten kiekje is in het park tussen mijn straat en de straat van mijn schoonouders. Dit was een terloops kiekje terwijl ik met stella rondliep. De regelmaat in de bomen beviel me wel. Dus maakte ik deze foto daarvan. Foto is niet gecropped.

La Salines Royales

Dit was gewoon een vonst deze vakantie. We zijn gewoon naar een camping toegereden die we in de camping gids vonden, en in het dorpje Arc et Senans reden we tegen dit markante bouwsel aan. Een oude zoutfabriek van een briljant architect. Meer hier

Ter plaatse heb ik een 360 graden panorama geschoten. Op 28mm uit de hand. Klik op de foto voor het panorama.

Arc et senans

Soms heb je zo’n avond. Geen wind, sliertige wolkenflarden. De zon die roze ondergaat.

En als je dan in Arc et Senans langs het kanaal loopt, moet je natuurlijk wel dit boerderijtje aan een kleine cascade op de foto zetten.