%20 Blog

Flower

Posts Tagged ‘Canon’

Plastic lenzen van Canon

Er zijn een aantal lenzen van Canon die “Plastic lenzen” genoemd worden. Deze benaming brengt sommige mensen in de war. Want een plastic lens, Dat wil je toch niet? De misvatting is dat de optische elementen van plastic zijn. Dit is echter niet waar. Canon EF-s en EF lenzen hebben allemaal glazen elementen. Wat er wel plastic is, is de lens mount.

Dit is echter geen probleem. De reden waarom er voor plastic is gekozen is productie kosten. Dit is echter wel gedaan binnen de strenge kwaliteits-eisen waaraan een lens moet voldoen. De lenzen waarop de plastic mount is toegepast zijn allemaal lichtgewicht lenzen, er komt dus weinig stress op de mount te staan.

Er zijn wel redenen om niet te kiezen voor een “plastic” lens, maar dit zal eerder het ontbreken van een USM of STM motor zijn, dan de gebruikte constructie materialen.

Canon EF-S 18-55mm f/3.5-5.6 IS II

Omdat ik steeds meer film met mijn camera, ontstond de behoefte aan een gestabiliseerde lens. Maar omdat mijn normale midrange lens de 24-70L is, verwacht ik de gestabiliseerde midrange niet zo vaak te gebruiken buiten filmen. De 24-70L is immers de beste midrange zoom.

Dus dan mag ie niet zo veel kosten. Waarmee lenzen zoals de 24-105L, de 15-85 en de 17-55 eigenlijk afvallen. Dus dan kom je uit bij kitlenzen. De 18-55mm IS. Waarvan twee versies bestaan. De versie 1 heeft door de jaren veel verschillende reviews gehad. Van vernietigend tot zeer lovend. Vooral Ken Rockwell is voorstander van deze lens. Rockwell was lovend over de kwaliteit en scherpte van deze lens.

De versie 2 van deze lens is bijna hetzelfde als de versie 1. Er zijn wat verbeteringen aangebracht in het productie proces, de structuur van de grip is anders, maar al het glas is hetzelfde. Wat niet hetzelfde is, is het stabilisatie systeem. Dat is nogal verbeterd. Niet alleen is het nu vier stops stabilisatie in plaats van vier. Ook voelt de lens nu aan of je aan het mee bewegen bent met je onderwerp. Zogenaamde panning detection. Dat maakt die versie 2 toch een stuk interessanter dan de versie 1.

En dan de prijs. Bij CameraNu is de lens op het moment van schrijven €169,-. Maar dat heb ik voor mijn exemplaar niet betaald. Mijn lens kocht ik voor €55,- op marktplaats. Pas enkele weken oud, uit een kit. De verkoper had een EOS 600D kit gekocht en wilde een langere zoom lens kopen in plaats van de 18-55mm. Zich niet realiserend wat deze lens waard is, en hoe goed hij eigenlijk is, vroeg hij maar €75,-. En accepteerde hij een bod van €55,-. Dit is echt uniek voor deze lens. Koopjes op marktplaats zijn zeldzaam wat lenzen betreft, maar een goedkope Canon EF-S 18-55mm f/3.5-5.6 IS II is waarschijnlijk binnen een paar dagen gevonden.

De scherpte van de lens was het eerste wat me op viel. Ik heb ook een Canon EF-s 18-55mm f/3.5-5.6 II gehad, maar die is lang niet zo scherp als dit exemplaar. Tijdens het filmen is de stabilisatie actief, en nauwelijks hoorbaar. De autofocus motor maakt wel een hoop herrie, maar dat is toch niet bruikbaar op mijn EOS 7D.

Tijdens het “pannen” wil de stabilisatie nog wel eens schokken. Vooral als je vanuit stilstand gaat pannen denkt de stabilisatie eerst het beeld stil te moeten houden, en gaat dan met een schok toch mee bewegen. Ik ben benieuwd of andere gestabiliseerde lenzen dit ook hebben. En zal dat in de toekomst uitproberen.

Canon EF 50mm f/1.8 II

Toen ik deze lens kocht, was ik onder de indruk van de mooie onschepre achtergronden die ik kom maken. WAUW dacht ik, wat vet. Ik lijk wel een pro. Snel een oude neger zoeken om een zwart wit foto van te maken. Echter de buzz was snel verdwenen.

Wat een ongeloof stuk crappy speelgoed is dit dacht ik na een paar dagen. Het is een stukje plastic. Hij rammelt, focust langzaam en mist regelmatig. Bij weinig licht blijft ie heen en weer zoeken met een geluid van een opwindrobot uit de jaren 80. Erg lang gaan deze lensen niet mee. De meeste eindigen in twee stukken zoals op de foto.

Ook zijn de kleuren een beetje flets. Bokeh is niet mooi gelijkmatig. Alles aan deze lens is verkeerd. Hou die 120 euro in je zak, en spaar nog een 120 euro erbij voor een 2e hands 50mm 1.4. Die lens is een miljard keer beter.

(photo by Tastygiant)

Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6 L IS USM (model 2010)

Ik heb deze lens al eerder beschreven. Ik had toen een exemplaar gehuurd bij Pixto-F. Ik was toen niet heel erg onder de indruk van de kwaliteit van de lens. Ik weet dat aan het feit dat het een nogal veel gebruikte huur versie was. Na flink sparen en een enorme meevaller met een nogal domme winkelier (hij verkocht terug gebrachte nieuwe lenzen voor 200 euro onder de nieuwprijs) kon ik de lens zelf aanschaffen, en ik had direct toen ik de lens vast had het gevoel dat dit een andere lens was dan de lens die ik kende.

Solide, snel en super scherp. Dat is wat voor indruk deze lens maakt. Het push-zoom ontwerp bevalt me prima. Ik heb het inmiddels goed in de vingers, en kan met mijn pink de tension ring vast zetten als ik een zoom lengte wil vasthouden tijdens het volgen van een onderwerp. De lens is nogal zwaar, maar de tripod ring kan precies in je hand palm liggen, waardoor je al je vingers vrij hebt om de lens te bedienen.

Het eerste wat ik fotografeerde met de nieuwe versie van deze lens was een hommel in mijn achtertuin. Even klooien met de opties, stabilisatie aan, close focus toestaan, en bam vierde afdruk is raak. (zie rechts) Toen wist ik het zeker. Een nieuwe lens was een goede keuze. Alle gebruikte lenzen op marktplaats die ik heb laten schieten zijn het waard geweest. Deze lens is super.

Dus eigenlijk moet ik de hele test herschrijven. Wat eigenlijk veel beter is is om een aantal foto’s te laten zien die aangeven hoe deze lens performed als je iets toevalligs tegenkomt. De politiehelikopter vloog op Schiphol, waar ik foto’s van landende vliegtuigen aan het maken was. Veel verder weg, onder een totaal andere hoek. Het konijntje liep op de binnenplaats van een boerderij waar ik onder de luifel de foto’s naar mijn iPad aan het copieren was. De trauma heli in het Amsterdamse bos waar ik roeiende collega’s aan het fotograferen was, en het roodborstje zat in een gedeeltelijk bevroren beekje in het pinguïn verblijf van burgers zoo.

Al deze foto’s zijn dus toevalligheden, onderwerpen die net zo rap weer weg zijn als ze gekomen zijn. En dat is voor deze lens dus geen probleem. Richten, en knallen. Dat is wat je wilt van een lange zoom. Want hoe langer de lens, hoe groter je keuze aan onderwerpen op ieder moment. Ik durf zelfs te beweren dat de lens beter is dan een 70-200IS met de 2x convertor. Niet omdat ie scherper of sneller zou zijn, dat is ie niet. Maar omdat je per saldo minder “gemiste” foto’s oplevert. Want dat is het grootste gevaar van ingewikkelde apparatuur, je bent te lang bezig met instellen, en je mist het moment.

Dan de hamvraag. Raad ik de lens aan. Ja, koop deze lens, het is de langste zoom die canon aanbied, als je geen F2.8 nodig hebt, en wel het stuk van 200 tot 400mm, dan is er gewoonweg geen betere lens dan de Canon EF 100-400mm. Hij is zijn prijs zeker waard, en ook al is ie een beetje op leeftijd, hij is zeker in staat het beste te maken van moderne autofocus systemen.

Panoramas in La Plagne

Dit ski seizoen nam ik met een hele duidelijke reden mijn camera mee naar Frankrijk. Voor alle gezellige kiekjes heb ik een Powershot S95. Dus daar hoeft de camera niet voor mee. Nee, ik wilde flinke panorama’s maken, vanaf meerdere punten. Om ze vervolgens aan elkaar te linken.

Hiervoor had ik een stevig statief nodig, en een flinke tas om alles mee te nemen op de skis. Ik wilde in ieder geval mijn oude panorama over doen. Vanaf hetzelfde punt een stuk boven Aime La Plagne. Maar ook vanaf Roche de Mio en La Grande Rochette is een mooi uitzicht. En dat zijn allemaal plekken die niet lopend te bereiken zijn. Je mag immers niet zonder skis in een stoeltjeslift naar boven.

Allereerst ben ik via een lange stoeltjes lift vanuit Plagne Centre naar het restaurant boven Aime La Plagne geskied. Aldaar heb ik een mooi punt gezocht en mijn camera spullen uitgepakt. Na wat test shots met de camera volledig op manual en manual focus had ik de instellingen juist en kon ik beginnen. In slechts 15 minuten zat alles alweer kant en klaar in de tas en kon ik verder naar de volgende berg.

Vanaf Aime La Plagne is het maar één helling af glijden naar de cabientjes lift in Plagne Centre. En deze lift brengt je meteen naar één van de hoogste punten van het gebied. La Grande Rochette. Het is echter vanaf de lift nog best een stukje klimmen om op een uitzicht punt te komen. Maar het uitzicht is wel echt adembenemend.

Hierna begon het al wat later en bewolkt te worden, dus heb ik de tas naar het appartement gebracht en ben nog een uurtje gaan skiën. Twee dagen later was het weer mooi helder en ben ik helemaal aan de andere kant van het gebied naar een hoge richel gegaan vanaf waar je mooi over het wat vlakkere deel van het gebied uit kunt kijken. Het nadeel is dat je hier tussen de mensen en de palen staat. Dus het niet te voorkomen dat er voorgrond objecten op staan.

Het stitchen van al deze panorama’s was lastiger dan ik verwacht had. De scherpte en overlap is vrij goed, maar de laptop die ik mee had bleek niet in staat de RAW files direct te stitchen. Ook hadden een dramatische internet verbinding dus uploaden ging ook niets worden. Dus heb ik vooral ter plaatse gekeken of de foto’s gelukt waren, en heb ik het stitchen voor thuis bewaard.

Een ander ding wat ik nog moest uitzoeken is het aan elkaar linken van de panorama viewers met KrPano. Hiervoor moet je de coördinaten van de link in de foto in een XML file zetten en er een link bij plaatsen. Dit is na wat geklooi en veel lezen van totorials uiteindelijk gelukt. Om vervolgens duidelijk te maken waar de panorama’s geschoten zijn heb ik als beginpunt de ski kaart van het gebied gebruikt.

Mooie herfst avond

Soms als ik ‘s avonds naar huis rijd kom ik de Zeeburgertunnel uit rijden en kijk ik uit over Amsterdam. De rembrand toren en naast gelegen torens mooi afstekend tegen het tegenlicht van een zon die reeds is onder gegaan. Als ik vervolgens over de uitvoeg strook richting de a1 rij zie ik ook het water. Op een stille herfst avond kan dit zo glad zijn als een spiegel.

Afgelopen vrijdag had ik zo’n avond. Ik kwam de tunnel uit en zag het licht, de lucht, het water en wilde op de vluchtstrook stoppen voor een foto. Maar aangezien je dan binnen drie seconden een Rijkswaterstaat pick-up achter je hebt staan doe ik dat maar niet.

Het punt is echter dat dat licht en dat water precies hetzelfde is in Almere op datzelfde moment. Je kijkt vanaf de a6 over het weerwater in precies dezelfde richting. Afgelopen vrijdag was ik alleen niet op weg naar Almere, maar moest ik nog twee uur richting Groningen in de auto zitten.

Ik had echter wel al mijn fotospullen in de auto liggen. Dus ben ik toch maar omgereden via het grasveld bij het Oor in Almere om een foto te maken van de skyline van Almere in de vroege herfst avond. Het is een stitch van 26 foto’s in drie rijen op 70mm met de 24-70/2.8 vanaf statief.

De maan vanuit La Plagne


De maan fotograferen is een kunstje. Je hebt er de juiste spullen voor nodig, en hoe beter je spullen hoe mooier het word. Verder is het een kwestie van de camera manual op f/11 1/125 ISO100 zetten voor een volle maan, en wat iso meer of aperture minder voor een gedeeltelijke maan. Vooral geen kortere sluitertijd aangezien de maan nog knap snel gaat. In een paar minuten is ie uit beeld verdwenen als je vanaf statief kijkt.

De camera kan het beste vanaf een stevig statief worden gebruikt. Via een extern scherm, of met live view op het eigen scherm van de camera kun je met manual focus de scherpte instellen. Stel scherp op de kraters langs de schaduwrand, of iets ervoor. Als de focus en framing goed is (midden in het frame is de lens scherper) kun je een paar test shots maken en kijken of alles goed is. Het beste kun je mirror lockup aanzetten en een draad of draadloze ontspanner gebruiken. De mirror veroorzaakt ongewenste trillingen, en zelf op het knopje drukken is ook een trilling veroorzaker. Zelfs bij de zelfontspanner setting trilt de camera nog te lang door.

Zelf gebruik ik een oud statief, en een draadloze ontspanner van een paar euro. Ik stel de live view in op 10x vergroten en stel scherp op de maan. Vervolgens laat ik de camera twee minuten staan en maak een aantal afdrukken achter elkaar. Als het goed is zijn al deze afdrukken hetzelfde. Maar in de praktijk blijken er altijd een paar niet helemaal scherp. Deze opnamen bekijk ik op het scherm van de camera door flink in te zoomen, en vervolgens besluit ik of ik nog wat instellingen verander.

In lightroom is de uiteindelijke foto ook nog wel iets te verscherpen. Voor deze post heb ik dat niet gedaan. Ik vind het leuker om `m alleen gecropped aan te bieden. Ik ben niet 100% tevreden over deze foto. Ik was van plan een dag later nogmaals een poging te wagen, maar de wolken vonden van niet. Het lichte kleurverloop langs de rand komt doordat de maan een beetje uit het midden op de foto is gezet. Als ik `m wat meer naar het midden van het frame had gekregen was die verkleuring er niet geweest. Gelukkig is dit in lightroom bij te poetsen.

Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6 L IS USM

Wat een bakbeest. Dat was mijn eerste gedachte toen ik de lens vast had. Met 1,57 KG is het de een van de zwaarste lenzen (de 70-200 f2.8 IS is 1,66 KG) die ik tot nu toe in mijn handen gehad heb. Dit gewicht maakt `m wat moeilijk te gebruiken uit de hand. Één hand op de camera body, één hand over de lens, geen hand meer over voor de push-zoom. Het is ook vrij moeilijk om de push zoom op de juiste stroefheid af te stellen. Het exemplaar dat ik had was vrij stroef bij 100mm, en dan weer heel los bij 400mm zonder de lock ring te verdraaien. Hierdoor zakte hij met een harde knal af en toe ineens naar 400mm als ie om mijn nek hing.

Maar de hoofd functionaliteit is natuurlijk plaatjes schieten. Ik had voor mijn vakantie een aantal plannen met de lens. Een foto van de maan, foto’s van skiërs, en voor de lol wat fotos van de top van een berg om te kijken hoe goed je nou dingen dichtbij kunt halen met een 400mm lens. Over de maan foto schrijf ik een apart artikel, de rest past wel in dit artikel.

Voor sportfotografie is de lens eigenlijk te langzaam. De autofocus is gewoonweg minder snel dan de 70-200 familie lenzen. Bovendien is de bediening met het push zoom ontwerp te moeizaam voor sportfoto’s. In de praktijk stel je `m in op een lengte, en daar laat je `m dan ook. Een 70-200 heeft een veel intuïtievere grip, en daarom ga je makkelijker van 70 naar 200 en weer terug. Hierdoor is je framing vaak beter. Nu zal daarbij de kant tekening zijn dan die lens maar half zo lang is, maar dat is met een 1.4x of 2x converter op te lossen. (of verlies ik hier de factor prijs, €2000,- voor een 70-200 f/2.8L IS + €500,- voor een 2x converter versus €1200,- voor een 100-400L, uit het oog.)

Waar je een lange zoom ook op moet beoordelen is scherpte op de langste lengte. Stel nu dat een 70-200 op 200mm scherp genoeg is om te croppen naar het beeld van een 400mm, en de 400mm haalt wel hogere resolutie, maar geen hogere scherpte, dan kun je beter een 200mm in je tas hebben.

Hiernaast zie je een 100% uitsnede van de linker bovenhoek van de bovenstaande foto. Onbewerkt, alleen maar geknipt. Let hierbij op dat mijn camera sowieso al een 1,6 cropfactor heeft. Dit is dus niet eens de rand van een full frame beeld. Je ziet op de sneeuwranden duidelijk de kleuren weglopen. Bovendien is de foto in het geheel niet echt scherp. Dit lag duidelijk niet aan de camera instellingen of de hoeveelheid licht.

Al met al heb ik wel hele leuke fotos geschoten met deze lens. Het is lollig om tot 400mm te kunnen zoomen, je haalt de wereld een stuk dichterbij. En 100mm is precies wijd genoeg voor een paar mooie uitzicht shots. Al had ik daarvoor beter een 24-105 op mijn camera kunnen hebben. Die lens is stukke minder groot en zwaar, en kun je veel gemakkelijker mee een berg op nemen.

Het kiezen van een telelens/telezoom blijft erg moeilijk. Ik heb een 70-300 IS USM gehad, een 70-200 f/2.8 IS getest, en de resultaten van een aantal EF-s telezooms gezien, en ik kom eigenlijk tot de conclusie dat het een kwestie van budget is. Je hebt een bepaald bedrag te besteden, en kiest de lens die daarbij past. tot 300 euro is dat een ongestabiliseerde lens van sigma, tamron of canon, voor 400 euro de 70-300 IS USM van Canon. De volgende stap is meteen 700 tot 900 euro voor de grote tamron, sigma en tokina zooms. Daarna landen we bij de 100-400 (€1150,-) de 300mm prime (€1250,-) de 70-300L (€1350,-) en vrolijk verder naar de hele 70-200 IS familie. Veel keus, allemaal ander bedrag, steeds een stapje beter. De volgende lens die ik ga testen in dit segment is de 70-300L. Ik ben zeer benieuwd naar deze lens aangezien hij de allernieuwste technieken bevat.

Canon EF 50mm F/1.8 MarkI

Dit is qua prijs kwaliteit verhouding de beste lens die ik ooit gehad heb. De Canon EF 50mm F/1.8 MarkI is een zeldzame lens. Als ie al te koop is op websites als Marktplaats, dan is ie duurder dan een nieuwe MarkII. De nieuwe versie is echter op het glas na volledig van plastic. En niet het hoogwaardige plastic wat je mag verwachten. De MarkII is echt een lens dop met glas erin.

De MarkI daarentegen maakt net zulke scherpe foto’s als de veel duurdere EF 50mm f/1.4 USM. Dus als je geen continu manual focus, en geen USM motor nodig hebt, kun je net zo goed de MarkI zoeken en kopen. Prijzen variëren van 80 voor een lelijke gare, tot 175 voor een nieuwstaat lens. Mijn exemplaar was een beetje gaar, en kostte bij 100 euro. Nog altijd meer dan een nieuwe MarkII dus.

Hiernaast zie je drie fotos, één op f/22, twee op f/1.8. Het is een leuke lens om mee te spelen, en de kleuren zijn mooi. Echt een aanwinst voor de tas voor maar 100 euro. Alles aan deze lens is een beetje oud. Hij ratelt bij het focussen, en is daar niet zo snel in. Autofocus is op f/1.8 niet heel betrouwbaar. Mijn exemplaar had last van front focus. Maar vanaf f/2.8 merk je dat al niet echt meer.

Voor portretten en foto’s bij weinig licht is deze lens zeer geschikt. Manual focus is een stuk makkelijker dan de MarkII versie. Bij de MarkII draai je aan het front element, bij de MarkI heb je een echte focus ring, en een distance window. Ik kan deze lens aan een ieder aanraden die niet 250 euro of meer aan een 50mm prime wil uitgeven.

Canon EF-s 17-85mm f/4-5.6 IS USM

Een echte allroundzoom voor de crop camera. Dat is de Canon EF-s 17-85mm f/4-5.6 IS USM. 17mm is zodanig wijd dat alle fotos er vervormd uitkomen, en 85mm is twee stappen in het tele bereik. In vergelijking tot de 18-55mm, lijkt 17mm niet zoveel wijder. Maar in het wijde gebied zijn de stappen veel groter dan in het tele gebied. de stap van 84 naar 85mm zie je niet eens.

De beeldstabilisatie is ook erg prettig. Met een vaste hand kun je tot bij lange sluitertijden uit de hand schieten. Ook is het op 85mm wel prettig dat je beeld stilstaat als je probeert te focussen op je onderwerp. Als ik de keuze heb om een lens met IS (Image Stabaliser) te kopen, zal ik het altijd doen. Zeker op een telelens. Hoe het verder werkt geen idee. Daar zijn gelukkig andere websites voor.

Aangezien ik helemaal geen verstand heb van de werking van lenzen, geef ik graag gewoon mijn mening. Een algemene mening na het gebruiken van de lens. En wat de 17-85mm betreft is dat het volgende. Mooi bereik, lichtgewicht, niet te groot, fijne beeldstabilisatie. Verder klein diafragma. Als je naar beneden wijst zakt ie naar de 85mm en omhoog naar de 17mm. En niet alle fotos zijn even scherp. Dat is voor mij ook de voornaamste reden om `m weg te doen.

Die onscherpte moet ik even verder verklaren. Ik heb deze lens zowel op de 1000D als op de 7D gebruikt, en op beide cameras zag ik hetzelfde. Regelmatig gebruik ik de lens op f/4. Wat het maximum diafragma is (of minimum, ik haal die terminologie altijd door elkaar). En het probleem met canon lenzen buiten de L serie, is dat ze niet helemaal scherp zijn wijd open. De focus wil er dan nog wel eens naast zitten. Op een prime met f/2.8 diafragma is dat geen probleem. Die stop je dan naar f/4 en hij is bloedscherp. Maar als f/4 je maximum is, wil je dat dat scherp is. En dat is het niet.

En dan eindig je met een stapel fotos waar je er niet zoveel van kunt gebruiken, want naast de normale compositie selectie (en gekke bekken selectie) moet je ineens ook alle onscherpe fotos wegmikken. Dan gaat het wel erg snel achteruit.

Inmiddels is er een opvolger van de 17-85mm IS. De 15-85mm IS. En die is stukken beter als ik de reviews mag geloven. En tot ik `m zelf getest heb, geloof ik die reviews maar.