Toen ik deze lens kocht, was ik onder de indruk van de mooie onschepre achtergronden die ik kom maken. WAUW dacht ik, wat vet. Ik lijk wel een pro. Snel een oude neger zoeken om een zwart wit foto van te maken. Echter de buzz was snel verdwenen.
Wat een ongeloof stuk crappy speelgoed is dit dacht ik na een paar dagen. Het is een stukje plastic. Hij rammelt, focust langzaam en mist regelmatig. Bij weinig licht blijft ie heen en weer zoeken met een geluid van een opwindrobot uit de jaren 80. Erg lang gaan deze lensen niet mee. De meeste eindigen in twee stukken zoals op de foto.
Ook zijn de kleuren een beetje flets. Bokeh is niet mooi gelijkmatig. Alles aan deze lens is verkeerd. Hou die 120 euro in je zak, en spaar nog een 120 euro erbij voor een 2e hands 50mm 1.4. Die lens is een miljard keer beter.
(photo by Tastygiant)
Ik heb deze lens al eerder beschreven. Ik had toen een exemplaar gehuurd bij Pixto-F. Ik was toen niet heel erg onder de indruk van de kwaliteit van de lens. Ik weet dat aan het feit dat het een nogal veel gebruikte huur versie was. Na flink sparen en een enorme meevaller met een nogal domme winkelier (hij verkocht terug gebrachte nieuwe lenzen voor 200 euro onder de nieuwprijs) kon ik de lens zelf aanschaffen, en ik had direct toen ik de lens vast had het gevoel dat dit een andere lens was dan de lens die ik kende.
Solide, snel en super scherp. Dat is wat voor indruk deze lens maakt. Het push-zoom ontwerp bevalt me prima. Ik heb het inmiddels goed in de vingers, en kan met mijn pink de tension ring vast zetten als ik een zoom lengte wil vasthouden tijdens het volgen van een onderwerp. De lens is nogal zwaar, maar de tripod ring kan precies in je hand palm liggen, waardoor je al je vingers vrij hebt om de lens te bedienen.
Het eerste wat ik fotografeerde met de nieuwe versie van deze lens was een hommel in mijn achtertuin. Even klooien met de opties, stabilisatie aan, close focus toestaan, en bam vierde afdruk is raak. (zie rechts) Toen wist ik het zeker. Een nieuwe lens was een goede keuze. Alle gebruikte lenzen op marktplaats die ik heb laten schieten zijn het waard geweest. Deze lens is super.
Dus eigenlijk moet ik de hele test herschrijven. Wat eigenlijk veel beter is is om een aantal foto’s te laten zien die aangeven hoe deze lens performed als je iets toevalligs tegenkomt. De politiehelikopter vloog op Schiphol, waar ik foto’s van landende vliegtuigen aan het maken was. Veel verder weg, onder een totaal andere hoek. Het konijntje liep op de binnenplaats van een boerderij waar ik onder de luifel de foto’s naar mijn iPad aan het copieren was. De trauma heli in het Amsterdamse bos waar ik roeiende collega’s aan het fotograferen was, en het roodborstje zat in een gedeeltelijk bevroren beekje in het pinguïn verblijf van burgers zoo.
Al deze foto’s zijn dus toevalligheden, onderwerpen die net zo rap weer weg zijn als ze gekomen zijn. En dat is voor deze lens dus geen probleem. Richten, en knallen. Dat is wat je wilt van een lange zoom. Want hoe langer de lens, hoe groter je keuze aan onderwerpen op ieder moment. Ik durf zelfs te beweren dat de lens beter is dan een 70-200IS met de 2x convertor. Niet omdat ie scherper of sneller zou zijn, dat is ie niet. Maar omdat je per saldo minder “gemiste” foto’s oplevert. Want dat is het grootste gevaar van ingewikkelde apparatuur, je bent te lang bezig met instellen, en je mist het moment.
Dan de hamvraag. Raad ik de lens aan. Ja, koop deze lens, het is de langste zoom die canon aanbied, als je geen F2.8 nodig hebt, en wel het stuk van 200 tot 400mm, dan is er gewoonweg geen betere lens dan de Canon EF 100-400mm. Hij is zijn prijs zeker waard, en ook al is ie een beetje op leeftijd, hij is zeker in staat het beste te maken van moderne autofocus systemen.
Dit is de lens die ik mis sinds de dag dat ik ‘m verkocht. Ik heb om mijn 24-70 te kopen, indertijd al mijn lenzen verkocht. Mijn set was toen de 28mm 1.8, de 50mm 1.4 en de 70-300IS. Ik was echter verliefd geworden op de 24-70, dus de lens moest in de verkoop.
Het belangrijkste kenmerk van de 50mm 1.4, voor mij, is de focus snelheid en accuraatheid. De lens schiet naar de juiste focus toe als je de afdruk knop licht indrukt. Dit doet ie geheel stil, en zonder de focus ring te draaien zoals de 50mm 1.8II wel doet.
Je camera is ook mooi in balans met deze lens. De camera ligt mooi in de hand. En zoals dat gaat met een prime, je kunt met één hand fotograferen. Zelfs met een grote reportage flitser op een pro body tipt de camera niet naar beneden zonder de support van je linker hand. En dat is prettig.
Ik vind ook de compositie van een 50mm op een crop body prettig. Alles komt net even dichterbij, en je snijd een stukje uit de zichtbare wereld om te bewaren. Je ziet iets moois, houd de camera voor je oog. De camera focust, en je drukt af voordat het moment weg is. Die snelheid is onmisbaar in een stad, met dieren, een evenement of mijn favoriete onderwerp. Spelende kinderen.
Ook is ie best betaalbaar. Er staat er altijd wel eentje op marktplaats, en voor 250 euro kom je er meestal wel uit met de verkoper. En als je geluk hebt zit er dan nog een mooi B&W filter en een zonnekap bij ook. Testen is vrij eenvoudig. Er mag geen stof in zitten. Hij mag geen geluid maken. En hij moet exact en snel focussen. Na een midrange zoom, zou een 50mm in ieders collectie moeten zitten.
De 28mm is op een crop camera wat ze noemen een “normal lens”, en dat is goed te zien. Je kunt je camera voor je oog houden, en met je andere oog langs de camera kijken, en je ziet met beide ogen hetzelfde. Dat is prettig bij straat fotografie. Je maakt een foto van wat je ogen zien. Maar daarmee is eigenlijk ook het nadeel genoemd. Creatieve fotografie leunt vaak op een uitsnede. De kunst van het weglaten. En bij een normal lens maak je een platte plaat van de wereld om je heen. Dat is vaak niet echt prikkelend. Om dat te voorkomen moet je op de computer croppen, of dicht op je onderwerp aflopen. Dat is ook wat een goede straat fotograaf doet. In het onderwerp staan en er een foto van maken.
Maar ik ben geen straat fotograaf. Ik voel me ongemakkelijk als ik van wildvreemde kiekjes ga schieten. Misschien zijn die mensen er helemaal niet van gediend. Dus neem ik liever wat afstand. En dan ligt het meer voor de hand om met de 24-70mm of de 50mm 1.4 op stap te gaan.
Er is nog iets waar de 28mm goed in is. En dat is close focus. Je kunt enorm dicht bij je onderwerp komen. Dit zorgt voor grappige composities, zoals een bos bloemen beeldvullend alsof je er met je neus tussen zit. Of een gezicht van heel dichtbij zodat het gezicht vervormt voor een grappig effect.
De kwaliteit van de lens is geweldig, en ik kan ‘m zeker aanraden. Echter niet als eerste of tweede lens. Koop een goede midrange zoom, een 50mm, en daarna pas de 28mm 1.8. Hij is leuk om in de tas te hebben, en scoort ook goed binnenshuis. Maar het is niet de lens die standaard op je camera zit.
Ik heb nu een aantal keer een foto gemaakt van de maan met een 70-300 en een 100-400. En dan kom je al vrij dicht bij de maan. Maar meer is altijd beter. En mijn schoonvader heeft recent een Canon EF 1.4x III Extender voor zijn verjaadag gekregen. Dus die wilde ik graag met mijn 100-400mm combineren op een heldere avond.
Vervolgens is het zaak een mooi donker plekje te vinden. Je statief zo kort mogelijk in te stellen. Mirror lock-up, remote triggered ontspanner modus. Manual op F8 en een sluitertijd die ‘m lekker donker maakt tegen de blow-outs. En dan flink wat afdrukken maken. Wat klooien met de manual focus. En goed je resultaten controleren. Als je dan mazzel hebt, zit er een mooie scherpe maan plaat tussen.
Dit ski seizoen nam ik met een hele duidelijke reden mijn camera mee naar Frankrijk. Voor alle gezellige kiekjes heb ik een Powershot S95. Dus daar hoeft de camera niet voor mee. Nee, ik wilde flinke panorama’s maken, vanaf meerdere punten. Om ze vervolgens aan elkaar te linken.
Hiervoor had ik een stevig statief nodig, en een flinke tas om alles mee te nemen op de skis. Ik wilde in ieder geval mijn oude panorama over doen. Vanaf hetzelfde punt een stuk boven Aime La Plagne. Maar ook vanaf Roche de Mio en La Grande Rochette is een mooi uitzicht. En dat zijn allemaal plekken die niet lopend te bereiken zijn. Je mag immers niet zonder skis in een stoeltjeslift naar boven.
Allereerst ben ik via een lange stoeltjes lift vanuit Plagne Centre naar het restaurant boven Aime La Plagne geskied. Aldaar heb ik een mooi punt gezocht en mijn camera spullen uitgepakt. Na wat test shots met de camera volledig op manual en manual focus had ik de instellingen juist en kon ik beginnen. In slechts 15 minuten zat alles alweer kant en klaar in de tas en kon ik verder naar de volgende berg.
Vanaf Aime La Plagne is het maar één helling af glijden naar de cabientjes lift in Plagne Centre. En deze lift brengt je meteen naar één van de hoogste punten van het gebied. La Grande Rochette. Het is echter vanaf de lift nog best een stukje klimmen om op een uitzicht punt te komen. Maar het uitzicht is wel echt adembenemend.
Hierna begon het al wat later en bewolkt te worden, dus heb ik de tas naar het appartement gebracht en ben nog een uurtje gaan skiën. Twee dagen later was het weer mooi helder en ben ik helemaal aan de andere kant van het gebied naar een hoge richel gegaan vanaf waar je mooi over het wat vlakkere deel van het gebied uit kunt kijken. Het nadeel is dat je hier tussen de mensen en de palen staat. Dus het niet te voorkomen dat er voorgrond objecten op staan.
Het stitchen van al deze panorama’s was lastiger dan ik verwacht had. De scherpte en overlap is vrij goed, maar de laptop die ik mee had bleek niet in staat de RAW files direct te stitchen. Ook hadden een dramatische internet verbinding dus uploaden ging ook niets worden. Dus heb ik vooral ter plaatse gekeken of de foto’s gelukt waren, en heb ik het stitchen voor thuis bewaard.
Een ander ding wat ik nog moest uitzoeken is het aan elkaar linken van de panorama viewers met KrPano. Hiervoor moet je de coördinaten van de link in de foto in een XML file zetten en er een link bij plaatsen. Dit is na wat geklooi en veel lezen van totorials uiteindelijk gelukt. Om vervolgens duidelijk te maken waar de panorama’s geschoten zijn heb ik als beginpunt de ski kaart van het gebied gebruikt.
Soms als ik ‘s avonds naar huis rijd kom ik de Zeeburgertunnel uit rijden en kijk ik uit over Amsterdam. De rembrand toren en naast gelegen torens mooi afstekend tegen het tegenlicht van een zon die reeds is onder gegaan. Als ik vervolgens over de uitvoeg strook richting de a1 rij zie ik ook het water. Op een stille herfst avond kan dit zo glad zijn als een spiegel.
Afgelopen vrijdag had ik zo’n avond. Ik kwam de tunnel uit en zag het licht, de lucht, het water en wilde op de vluchtstrook stoppen voor een foto. Maar aangezien je dan binnen drie seconden een Rijkswaterstaat pick-up achter je hebt staan doe ik dat maar niet.
Het punt is echter dat dat licht en dat water precies hetzelfde is in Almere op datzelfde moment. Je kijkt vanaf de a6 over het weerwater in precies dezelfde richting. Afgelopen vrijdag was ik alleen niet op weg naar Almere, maar moest ik nog twee uur richting Groningen in de auto zitten.
Ik had echter wel al mijn fotospullen in de auto liggen. Dus ben ik toch maar omgereden via het grasveld bij het Oor in Almere om een foto te maken van de skyline van Almere in de vroege herfst avond. Het is een stitch van 26 foto’s in drie rijen op 70mm met de 24-70/2.8 vanaf statief.
Ons huis is vlak bij een vrij groot stuk kunstmatig aangelegd natuur. Ik kan de voordeur uitlopen, twee straten oversteken, en ik loop in het park. De kinderen noemen het een bos, maar voor die naam vind ik het te kunstmatig.
Er zijn mooie asfalt fietspaden die, omrand door een brede strook gras, slingeren tussen de bomen. De bomenrijen zijn dichtgegroeid met klimplanten die ‘s zomers mooi in bloei staan. Deze dichte begroeiing zit vol kleine en grote vogels.
Op de lage takken maken de Eksters en Vlaamse Gaaien ruzie over eten en hun territorium. Deze, doorgaans vrij slimme vogels zijn echt overal in Almere. Bij mij in het hofje zijn twee Eksters de baas. Ze moeten regelmatig strijd voeren om andere vogels het hofje uit te jagen.
Een eindje het park in is een grote vaart. Deze vaart verbindt de haven met het weerwater en de hoge vaart. Langs de vaart wordt een nieuwe waterkant gemaakt. In plaats van een steile kant met damwanden is er gekozen voor een hele lichte hellingshoek en en betonnen tegels met gaten erin waar de planten doorheen kunnen groeien.
Komende zomer moet daar al flink wat planten groeien waar de watervogels beschutting kunnen zoeken als de vele bootjes de oversteek van het binnenwater naar de randmeren van Flevoland maken. Er zijn zelfs aftakkingen gemaakt waar de futen, waterhoentjes en ~kippen kunnen nestelen.
Langs de vaart is een lang fietspad met diepe scheuren van de boomwortels van de mooie hoge herfstige bomen die tussen de vaart en het fietspad in staan. De zon valt precies in de lengte van de vaart en slaat lange schaduwen achter de wandelaars en fietsers.
En daar wandel ik dan. Met mijn kinderen. De een met een tak, de ander met een mandarijntje waarvan de schilletjes toch echt thuis in de “puwwebak” moeten.
Ik ben er al lang achter dat een 52 weeks project onhaalbaar is voor mij. Laat staan een 365 days project. Ik heb net aan inspiratie voor 12 foto’s per jaar. En dan moet ik ook nog de tijd maken om die foto te maken. In de praktijk is het vaak zo dat ik een idee heb op een moment dat ik geen foto kan maken. Op mijn werk, als de kinderen naar bed moeten. Als we ergens op bezoek zijn. Dan in eens krijg ik een idee. En dan komt het er nooit meer van om de foto te maken.
Dit keer kostte het een stuk minder tijd dan ik verwacht had. Even alle spullen weg halen, camera op statief. USB kabel aan de laptop en knallen maar. Lampie links, lampie rechts. Even wat aanpassen en toen wat verschillende poses uitproberen.
En altijd als ik dit doe maak ik fouten. Ik wil te snel. Zet mijn camera niet op manual focus, of hij staat nog in een vage witbalans, hoge iso of in JPG. Wat ook niet helpt is is dat ik nog steeds een inferieure computer heb om de foto’s op te bewerken. Ik vind de 13 inch macbook pro niet prettig werken, maar mijn desktop is een beetje te oud, en het scherm niet juist van kleur.
Maar al met al ben ik vrij tevreden over deze foto. Het beeld komt over zoals ik het verzonnen had. En dat vind ik het belangrijkste. Ik ben blij dat ik er tijd voor heb gemaakt.
Ik kan uren kijken naar de vele gigapixel panorama’s op het net. Er gaat een soort magie uit van het detail, en het interactief kunnen zoomen en pannen. Dus wil ik dat graag ook zelf kunnen. Maar een gigapixel is groot. Heel groot. En je moet klein beginnen. Dus heb ik als eerste met een compact camera bovenop een berg drie rijen foto’s gemaakt om later te stitchen.
Er zijn twee problemen met een compact camera. Ten eerste is er veel vignetting op de lens, zodat er veel moet worden bijgekleurd bij het stitchen, en de resolutie is niet zo hoog, waardoor een gigapixel onmogelijk is. Daarnaast heb ik een fout gemaakt bij het maken van de foto’s, en dat is dat ik niet dezelfde startpunten voor de verschillende rijen foto’s heb gebruikt. De kunst is namelijk om een bepaalde boom, rots of paal in je beeld te gebruiken om de foto’s ‘stitchbaar’ te maken. Hierdoor kun je een mooie 25% overlap plannen. Als die foto grenzen op de verschillende boven elkaar liggende foto’s mooi op elkaar afgestemd zijn heb je een mooier rechthoekig beeld. En niet zoals bij bovenstaand panorama een gat linksboven.
Een ander leuke experiment is het maken van een 360 graden panorama. Hierbij is het het makkelijkst als je naast de 25% overlap een 100% overlap hebt op je eerste en laatste foto. Ook bij dit panorama heb ik fouten gemaakt, maar er zit wel vooruitgang in.
De grote fout hier is dat er te weinig lucht in de foto’s zit. Hierdoor kan ik de zwarte vlakken er niet vanaf croppen zonder het dak van het hoofdgebouw eraf te knippen. Dit is één rij foto’s op 28mm. Ik had een tweede rij erboven moeten fotograferen om de lucht mooi aan te vullen. Verder zit er wel mooi veel detail in de foto’s.
De volgende poging was afgelopen wintersport. Ik heb duidelijk mijn framing uitgekozen, eerst een regel alleen lucht en bergtoppen, dan de horizon en als laatste een onder regel. Je ziet aan de afgebroken palen dat de lens te wijd was om voorgrond objecten goed in beeld te brengen. Ook dit panorama was uit de hand geschoten, en dus is er wat verandering in de kijkhoek doordat ik achter de camera sta. Een perfect panorama krijg je alleen als je het draaipunt van de camera gelijkzet met de frontlens van je lens. Dit kan alleen maar met een speciaal statief. En ik was op skis, dus had ik geen statief mee.
