%20 Blog

Flower

Archive for January, 2011

De maan vanuit La Plagne


De maan fotograferen is een kunstje. Je hebt er de juiste spullen voor nodig, en hoe beter je spullen hoe mooier het word. Verder is het een kwestie van de camera manual op f/11 1/125 ISO100 zetten voor een volle maan, en wat iso meer of aperture minder voor een gedeeltelijke maan. Vooral geen kortere sluitertijd aangezien de maan nog knap snel gaat. In een paar minuten is ie uit beeld verdwenen als je vanaf statief kijkt.

De camera kan het beste vanaf een stevig statief worden gebruikt. Via een extern scherm, of met live view op het eigen scherm van de camera kun je met manual focus de scherpte instellen. Stel scherp op de kraters langs de schaduwrand, of iets ervoor. Als de focus en framing goed is (midden in het frame is de lens scherper) kun je een paar test shots maken en kijken of alles goed is. Het beste kun je mirror lockup aanzetten en een draad of draadloze ontspanner gebruiken. De mirror veroorzaakt ongewenste trillingen, en zelf op het knopje drukken is ook een trilling veroorzaker. Zelfs bij de zelfontspanner setting trilt de camera nog te lang door.

Zelf gebruik ik een oud statief, en een draadloze ontspanner van een paar euro. Ik stel de live view in op 10x vergroten en stel scherp op de maan. Vervolgens laat ik de camera twee minuten staan en maak een aantal afdrukken achter elkaar. Als het goed is zijn al deze afdrukken hetzelfde. Maar in de praktijk blijken er altijd een paar niet helemaal scherp. Deze opnamen bekijk ik op het scherm van de camera door flink in te zoomen, en vervolgens besluit ik of ik nog wat instellingen verander.

In lightroom is de uiteindelijke foto ook nog wel iets te verscherpen. Voor deze post heb ik dat niet gedaan. Ik vind het leuker om `m alleen gecropped aan te bieden. Ik ben niet 100% tevreden over deze foto. Ik was van plan een dag later nogmaals een poging te wagen, maar de wolken vonden van niet. Het lichte kleurverloop langs de rand komt doordat de maan een beetje uit het midden op de foto is gezet. Als ik `m wat meer naar het midden van het frame had gekregen was die verkleuring er niet geweest. Gelukkig is dit in lightroom bij te poetsen.

Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6 L IS USM

Wat een bakbeest. Dat was mijn eerste gedachte toen ik de lens vast had. Met 1,57 KG is het de een van de zwaarste lenzen (de 70-200 f2.8 IS is 1,66 KG) die ik tot nu toe in mijn handen gehad heb. Dit gewicht maakt `m wat moeilijk te gebruiken uit de hand. Één hand op de camera body, één hand over de lens, geen hand meer over voor de push-zoom. Het is ook vrij moeilijk om de push zoom op de juiste stroefheid af te stellen. Het exemplaar dat ik had was vrij stroef bij 100mm, en dan weer heel los bij 400mm zonder de lock ring te verdraaien. Hierdoor zakte hij met een harde knal af en toe ineens naar 400mm als ie om mijn nek hing.

Maar de hoofd functionaliteit is natuurlijk plaatjes schieten. Ik had voor mijn vakantie een aantal plannen met de lens. Een foto van de maan, foto’s van skiërs, en voor de lol wat fotos van de top van een berg om te kijken hoe goed je nou dingen dichtbij kunt halen met een 400mm lens. Over de maan foto schrijf ik een apart artikel, de rest past wel in dit artikel.

Voor sportfotografie is de lens eigenlijk te langzaam. De autofocus is gewoonweg minder snel dan de 70-200 familie lenzen. Bovendien is de bediening met het push zoom ontwerp te moeizaam voor sportfoto’s. In de praktijk stel je `m in op een lengte, en daar laat je `m dan ook. Een 70-200 heeft een veel intuïtievere grip, en daarom ga je makkelijker van 70 naar 200 en weer terug. Hierdoor is je framing vaak beter. Nu zal daarbij de kant tekening zijn dan die lens maar half zo lang is, maar dat is met een 1.4x of 2x converter op te lossen. (of verlies ik hier de factor prijs, €2000,- voor een 70-200 f/2.8L IS + €500,- voor een 2x converter versus €1200,- voor een 100-400L, uit het oog.)

Waar je een lange zoom ook op moet beoordelen is scherpte op de langste lengte. Stel nu dat een 70-200 op 200mm scherp genoeg is om te croppen naar het beeld van een 400mm, en de 400mm haalt wel hogere resolutie, maar geen hogere scherpte, dan kun je beter een 200mm in je tas hebben.

Hiernaast zie je een 100% uitsnede van de linker bovenhoek van de bovenstaande foto. Onbewerkt, alleen maar geknipt. Let hierbij op dat mijn camera sowieso al een 1,6 cropfactor heeft. Dit is dus niet eens de rand van een full frame beeld. Je ziet op de sneeuwranden duidelijk de kleuren weglopen. Bovendien is de foto in het geheel niet echt scherp. Dit lag duidelijk niet aan de camera instellingen of de hoeveelheid licht.

Al met al heb ik wel hele leuke fotos geschoten met deze lens. Het is lollig om tot 400mm te kunnen zoomen, je haalt de wereld een stuk dichterbij. En 100mm is precies wijd genoeg voor een paar mooie uitzicht shots. Al had ik daarvoor beter een 24-105 op mijn camera kunnen hebben. Die lens is stukke minder groot en zwaar, en kun je veel gemakkelijker mee een berg op nemen.

Het kiezen van een telelens/telezoom blijft erg moeilijk. Ik heb een 70-300 IS USM gehad, een 70-200 f/2.8 IS getest, en de resultaten van een aantal EF-s telezooms gezien, en ik kom eigenlijk tot de conclusie dat het een kwestie van budget is. Je hebt een bepaald bedrag te besteden, en kiest de lens die daarbij past. tot 300 euro is dat een ongestabiliseerde lens van sigma, tamron of canon, voor 400 euro de 70-300 IS USM van Canon. De volgende stap is meteen 700 tot 900 euro voor de grote tamron, sigma en tokina zooms. Daarna landen we bij de 100-400 (€1150,-) de 300mm prime (€1250,-) de 70-300L (€1350,-) en vrolijk verder naar de hele 70-200 IS familie. Veel keus, allemaal ander bedrag, steeds een stapje beter. De volgende lens die ik ga testen in dit segment is de 70-300L. Ik ben zeer benieuwd naar deze lens aangezien hij de allernieuwste technieken bevat.

Canon EF 50mm F/1.8 MarkI

Dit is qua prijs kwaliteit verhouding de beste lens die ik ooit gehad heb. De Canon EF 50mm F/1.8 MarkI is een zeldzame lens. Als ie al te koop is op websites als Marktplaats, dan is ie duurder dan een nieuwe MarkII. De nieuwe versie is echter op het glas na volledig van plastic. En niet het hoogwaardige plastic wat je mag verwachten. De MarkII is echt een lens dop met glas erin.

De MarkI daarentegen maakt net zulke scherpe foto’s als de veel duurdere EF 50mm f/1.4 USM. Dus als je geen continu manual focus, en geen USM motor nodig hebt, kun je net zo goed de MarkI zoeken en kopen. Prijzen variëren van 80 voor een lelijke gare, tot 175 voor een nieuwstaat lens. Mijn exemplaar was een beetje gaar, en kostte bij 100 euro. Nog altijd meer dan een nieuwe MarkII dus.

Hiernaast zie je drie fotos, één op f/22, twee op f/1.8. Het is een leuke lens om mee te spelen, en de kleuren zijn mooi. Echt een aanwinst voor de tas voor maar 100 euro. Alles aan deze lens is een beetje oud. Hij ratelt bij het focussen, en is daar niet zo snel in. Autofocus is op f/1.8 niet heel betrouwbaar. Mijn exemplaar had last van front focus. Maar vanaf f/2.8 merk je dat al niet echt meer.

Voor portretten en foto’s bij weinig licht is deze lens zeer geschikt. Manual focus is een stuk makkelijker dan de MarkII versie. Bij de MarkII draai je aan het front element, bij de MarkI heb je een echte focus ring, en een distance window. Ik kan deze lens aan een ieder aanraden die niet 250 euro of meer aan een 50mm prime wil uitgeven.