%20 Blog

Flower

Archive for August, 2010

Canon EF 24-70mm F/2.8L

Alsof je een vriend gaat begraven. Zo voelde het terugbrengen van de 24-70/2.8L. Wat een lens. Dit is de ‘wauw’ factor die je verwacht van een lens uit deze prijs categorie.

Ik heb dit keer de lens gehuurd bij Pixto-F in plaats van Kamera-Express. De reden hiervoor is dat Kamera-Express alleen in Capelle Canon lenzen in de verhuur heeft. En dan ook nog alleen tijdens normale openingstijden. Bij Pixto-F is dit helemaal anders.

Ze hebben namelijk een winkel in Nuenen, en een geautomatiseerde verhuur winkel in Amsterdam. Deze winkel is toegankelijk van 7:00 tot 23:00 met een ingenieus systeem van SMS-en om de deur open te maken en kluisjes voor de foto apparatuur. Met de juiste gegevens kun je zelf je spullen ophalen en terugbrengen. Beetje spannend om alles over de mail te regelen, terwijl je op je spullen rekent. Maar het blijkt dus zeer betrouwbaar. Briljante service.

En dan de lens zelf. Het begint al met de accessoires. Een pro lens komt altijd met een zonnekap en een tasje. En zo hoort het ook. Het tasje is een beetje krap om de lenskap heen, maar goed, het past. De lenskap wordt in tegenstelling tot de meeste lenzen niet aan het front element maar aan de body van de lens bevestigd. Hier zit een leuke reden achter. Deze lens is op zijn wijdst namelijk het langst, en wordt korter bij het inzoomen naar 70mm. Hierdoor kan de lenskap een mooie dichte koker zijn zodat het zonlicht op alle lengtes optimaal geblokkeerd wordt.

Verder is een zogenaamde constant aperture lens. Hij is op alle lengtes f/2.8. Net als de eerder geteste 17-55f/2.8. Op een crop camera is 24mm niet heel erg wijd, maar hier is ook een voordeel aan. De meeste midrange zooms die onder de 24 duiken (denk aan de 15-85, 17-55, 17-85 en 18-55) gaan vervormen onder de 24mm. Deze ondergrens is dus niet zomaar gekozen. Het is het wijdste wat je kunt gaan op een midrange zoom zonder kunsten uit te halen.

Vergeleken met andere full frame midrange zooms (de 28-135 en 24-105) is de 70mm wel een beetje kort. Maar met de resolutie van een moderne camera, in combinatie met de extreme scherpte van deze lens, is het altijd mogelijk een stuk van de foto te knippen zodat je op de gewenste compositie uitkomt. En je kunt natuurlijk ook gewoon een stukje dichter naar je onderwerp lopen. Voor het echte tele werk moet je een telezoom gebruiken.

Want scherpte, dat is wel het mooiste van deze lens. Ik was al onder de indruk van mijn 50mm/1.4 en 28mm/1.8 qua scherpte, maar dit slaat echt alles. Ook hoe mooi onderwerpen van hun achtergrond loskomen, en hoe mooi de achtergrond blend in onscherpte. Heel gelijkmatig, mooi vol van kleur. Echt wat je wilt en eist van een lens als dit. Dit is de eerste L lens die ik getest heb, en ik ben zeer zwaar onder de indruk.

Fotos van boven naar beneden: De set, Lotte 70mm, Vrachtwagen 24mm, Hardloper Triathlon

Holland triathlon Almere

Van een van de sponsoren van de Holland triathlon Almere (MakeWeb) heb ik een perskaart gekregen. Dit webhosting bedrijf verzorgt de Hosting zowel als het beheer van de websites rondom de triathlon.

Het grote probleem met het maken van een website voor een stichting vol vrijwilligers is het verkrijgen van content. Iedereen is bezig met zijn stukje van de triathlon, en niemand heeft echt de verantwoordelijkheid voor de content. Er is dus bijna niets beschikbaar. Ook geen fotos.

En daar zit meteen mijn opdracht. Ik heb een persbandje wat mij toegang geeft tot alle ruimtes. Allemaal goed geregeld dus. Een goede basis voor het maken van fotos voor de website, vooral van de vrijwilligers aan het werk.

Gisteren ben ik ook een rondje meegereden met de controle auto die alle posten controleerd voor dat de eerste sporter langs komt. Kraampjes met eten en drinken, en licht gespannen vrijwilligers in oranje hesjes en op sportschoenen. Klaar om de sporters te voorzien van Cola en halve krentenbollen.

Wat ook super leuk was was mee varen op een zodiac van de surfclub. De surfers beveiligen het zwemmen. Ze zijn verdeeld langs het zwemparcours en kunnen, omdat ze geen motor of schroef hebben, tussen de zwemmers peddelen. Hierdoor zijn ze dichtbij de zwemmers mochten ze in nood geraken.

De zodiac waar ik op zat kon er dan bij geroepen worden om de zwemmer uit het water te halen. Door deze taak kon ik enorm dichtbij de zwemmers komen en mooie close ups maken. De stuurman van de zodiac was zelf ook (hobby)fotograaf en snapte dus hoe ie zijn boot moest stilleggen voor me.

Na ruim drie uur op het water waren de laatste zwemmers aan land en kon ik door naar de fietsers. Dat is eigenlijk heel saai om te fotograferen, maar ik kon mooi mijn meetrek techniek oefenen. En die fietsen, wat een apparaten zijn dat zeg.

Wegens enorme saaiheid van de fietsers ben ik lekker doorgegaan naar de VIP boot. Niet dat je daar op mag met een persbandje, maar ik hoor bij een sponsor dus dan mag je alles. Vanaf de vipboot heb je mooi zicht op de finish. En op het persvak.

Dat persvak is een beetje zinloos om te gaan staan. Iedereen heeft dezelfde camera, dezelfde lens. En maakt dus dezelfde foto. Wissel dan visite kaartjes uit en ga wat leuks doen met je tijd. Op de VIP boot bier drinken bijvoorbeeld.

Na de finish van de snelste ben ik thuis even wezen eten. ‘s Avonds terug om fotos van de laatste triathleet te maken. Een man uit wales was de laatste, als held binnengehaald.

Fotos van boven naar beneden: De zwemmers, de zodiac, een fietser, het persvak, de winnaar, de laatste.

Canon EF-s 17-55mm f/2.8 IS USM

Inmiddels is de Canon EF-s 17-55mm f/2.8 IS USM weer terug bij Kamera-Express. Dus hoog tijd om een review te schrijven van deze toch wel prijzige lens. Ik vond het een genot om met de lens te fotograferen, maar er zitten wel een aantal beperkingen aan.

Ten eerste is het een EF-s lens. Dus past ie alleen maar op de 1.6x crop factor camera’s (met uitzondering van de 10D). Aangezien ik ook op film fotografeer, en voornemens ben een full frame body erbij te kopen, is dit een nogal beperkende factor in het gebruik.

Een ander nadeel van EF-s lenzen is dat je last hebt van de optische beperkingen van een lens, waar normaal alleen full frame camera’s last van hebben. Normaliter valt de vignettering gewoon van de foto af omdat je dat eraf cropt met je kleinere sensor. Bij EF-s lenzen heb je het hele beeld, dus ook de vignettering.

Een ander nadeel is dan 55mm gewoonweg niet lang genoeg is bij normaal gebruik. Ik voelde regelmatig de 55mm grens veel eerder dan ik `m verwachtte of wilde hebben. Het zoombereik van de EF-s 17-85mm IS USM is veel geschikter.

En met die lens noem ik meteen het grootste probleem van de 17-55mm. De 17-85mm is langer, heeft ook beeldstabilisatie, is even wijd, en kost maar éénderde van de prijs van een 17-55mm. Het enige wat in het voordeel van de 17-55mm spreekt is de lichtsterkte en de scherpte.

Canon-EF-S-Zoom-Lens-Comparison-With-HoodsIk zal apart een keer een review over de 17-85mm schrijven, maar ik kan nu in het kort zeggen dat die lens, in ieder geval het exemplaar wat ik had, niet scherp is. Alle foto’s zijn een beetje wollig, en ook de kleuren vlakken een beetje uit. De 17-55mm is vele malen beter wat dat betreft. Bloedscherp, bijna zo scherp als mijn primes. En ook de kleuren zijn erg mooi diep.

Maar dan is er nog een andere concurrent van deze lens. Een lens die door veel mensen wordt weggezet als plastic rommel. Namelijk de EF-s 18-55mm IS kitlens. De non IS kitlens is inderdaad meer een bodydop dan een lens, maar de IS versie is verrassend scherp en erg betrouwbaar met autofocus. Het is geen USM lens, en hij heeft technisch gezien geen manual focus optie (je schakelt de motor los en draait aan de voorkant van de lens om te focussen) Maar die prijs! op marktplaats steken ze over voor 60 euro. Dat is dus 1mm minder in het wijde vlak voor 800 euro minder.

Nu roepen de lezers: ho ho ho, je vergeet een paar dingen. Maar de scherpte van de 18-55IS lens is echt indrukwekkend. Hij is maar één stop minder lichtsterk. Iets dan een goede body met ISO kan oplossen. Dus dat prijs verschil blijft me steken, bij iedere foto die ik met de 17-55 maak denk ik, dit kan ook met een kitlens.

Dus ik zal de 17-55 nooit kopen. En dat was precies mijn doel met het huren van deze lens. Is ie echt zo briljant dat ie ruim 800 euro waard is, of geef ik dat geld liever uit aan een pro lens zonder stabilisatie, en die minder wijd is. Namelijk de EF 24-70mm f/2.8L. Deze lens ga ik binnenkort een weekend huren om te kijken of ie bevalt.

De foto rechts is een crop zonder compressie. 55mm was gewoonweg niet genoeg. Opklik voor groot. De links onder de lensnamen verwijzen allemaal naar de reviews van the-digital-picture.com. Deze man is van de optische tests enzo, hoef ik dat niet meer te doen. Het gaat mij immers om hoe de lens voor mij persoonlijk werkt.

Bellenblaas

BubblesIk vind de oranje muur in onze huiskamer altijd een leuke achtergrond. Djoeke wil ook graag een mooi portret om op twitter/facebook en dergelijken te gebruiken. Dus had ik verzonnen allemaal bellen te blazen en Djoeke daartussen te fotograferen.

Om Djoeke niet te lang te vervelen met het veranderen van de belichting, en iedere keer opnieuw moeten poseren heb ik eerst wat fotos van mijzelf gemaakt. Van de foto van Djoeke is het nooit gekomen. Dus gebruik ik mijn testshoots lekker zelf.

Hypstamatic iPhone App

Me with the canonetJe hoeft geen dure camera te hebben om mooie foto’s te maken. Er is zelfs een hele trend die de al belabberde camera van de iPhone downgrade naar jaren 50/60 rangefinder achtige kwaliteiten. En dan een exemplaar wat een keer is meegewassen en van een flat is gevallen.

Deze trend komt voort uit de Hypstamatic iPhone App. Deze app gooit een paar filter over je foto heen en zet er een leuk framepje om heen op basis van je keuze van flits, lens en film. Zeker met de extra lens/flits/film packs kun je eindeloos combineren, en komt het dus neer op je compositie en creativiteit hoe de foto wordt.

Dit zelfportret is gemaakt voor een spiegel, maar niet met de afgebeelde Canonet. Ik kon in de spiegel het scherm van mijn iPhone zien en zo de juiste compositie maken. Ik had 15 fotos nodig voor dit eruit kwam. Even oefenen dus, maar dan heb je wel een leuke foto.

Post processing

Als ik een foto maak wil ik dat die foto klaar is als ik afdruk met mijn camera. Ik hou eigenlijk niet van post processing, vooral omdat ik er niet zo goed in ben. Het schijnt ook fout te zijn dat ik bijna alles in JPG schiet en niet in RAW. Dat schijnt niet echt te helpen als je nog wat wilt bewerken.

Deze foto heb ik weer twee zwarte handdoeken gebruikt. Ik heb echter de belichting anders gedaan zodat er nog minder licht op de achtergrond valt. Ik sta ook verder van de achtergrond af dan bij de foto met hoed. De inspiratie voor deze foto was een foto in de achtergrond van een leader op de zender Holland Doc 24. Een heerlijke behang zender.

Iedere keer als ik die tussenfilmpjes met programma aankondigingen zag dacht ik, wat een mooier foto. En dat wilde ik zelf wel eens proberen. Ik heb één lichtbron gebruikt vrij dicht naast mijn hoofd. Ik denk dat er één meter tussen zit. De originele foto was met ontbloot bovenlijf maar dat beviel me niet. Ik vind de isolatie van het hoofd door het zwarte t-shirt veel mooier.

Ik heb deze foto bewerkt door vlakken zwart te kalken en door de schaduwen zwarter te maken in Lightroom. Ik had op een bepaald moment ook mijn linker oog weg gepoetst, maar in vind het wel leuk dat dat glimmertje er nog net in zit. Eigenlijk vond ik het allemaal veel teveel werk. Maar een foto als deze is bijna niet te maken zonder nabewerking.

Inspiratie

Ik heb tussen deze en het vorige portret in enorm veel rond zitten klikken door ander mans zelfportret projecten op flickr. De meest opvallende is het 365 dagen project van Jeanique Kats. Iedere dag een foto, en nog een goeie ook. Indrukwekkend.

Door haar ben ik wat meer gaan experimenteren, wat meer risico nemen dat een foto nergens op slaat. Een hoed en een shawl, kerstlampjes en sterretjes. En toen Jeanique vertelde dat ze bijna jarig was, leek het me een gepast cadeautje om een foto voor haar te maken. Lekker feestelijk.

Kaartje (1 of 1)Ik wilde al langer wat doen met lampjes in de achtergrond. En met mijn nieuwe 50mm lens kon ik een mooie bokeh maken. Vervolgens had ik bedacht dat ik bloemenslingers om mijn nek ging doen, en nog meer rommel. Het lag zelfs al klaar op de grond bij deze foto. Het werd echter te vol. Ik ben vervolgens gaan uitzoeken welke sluitertijd er bij de verlichting van een sterretje en f/1.4 ingesteld dient te worden, en ben na wat experimenteren bij een serietje van 8 goed belichte foto’s uitgekomen. Van dat serietje was deze de leukste.

Zo’n verjaardagskaart is natuurlijk een mooie smoes. Maar het was vooral een erg leuke uitdaging om deze vorm van belichting uit te proberen. Ook over deze foto ben ik best tevreden.

Props en een backdrop

Selfportrait with hatIk zal maar meteen zeggen dat dit de eerste foto is waar ik tevreden over ben. En de reden dat ie gelukt is is omdat ik een plan had. Ik heb wat spullen bij elkaar geraapt, een achtergrondje gefabriceerd. Hoed op, sjawl om. En een beetje klooien met de schaduw van mijn hoed.

Na een aantal shots was er ineens een die de juiste scherpte, de juiste belichting en de juiste uitstraling had. Het is het mooiste als er een verhaal in een foto zit. Dat maakt fotografie leuker dan film. Je kunt evenveel zeggen met een foto als met een scene in een film, maar een film is niet in één oogopslag te ervaren.

Dit is ook het eerste portret wat ik op een fotografie forum heb durven posten. Hij werd gematigd positief ontvangen, en uit de commentaren heb ik twee dingen geleerd. Ten eerste vind ik het totaal niet belangrijk wat anderen ervan vinden. En ten tweede heb ik best veel controle over mijn apparatuur. De technisch inhoudelijke reactie waren namelijk positief. De compositie commentaren wisselend. Maar het is mijn compositie, en ik vind ‘m zo goed.

Het originele plan was zwart wit met groene gras spriet. Maar dat werd heel kitch, dus hij is gewoon zwart wit. Ik wel wat post processing in de achtergrond zitten. Dat zijn namelijk twee zwarte handdoeken, en dat moest ik eruit fotosoepen. Redelijk gelukt voor het feit dat het geen RAW file is.

Jezelf regiseren

On couchHet lijkt zo makkelijk. Je bedenkt hoe je je model wilt regiseren. Welke blik je wilt, hoe het lichaam zich moet draaien om de juiste houding en spanning te krijgen. En als je dat model zelf bent, dan moet dat wel lukken toch, je begrijp immers perfect wat je zelf bedoelt.

Nou, zo simpel is het niet. Blijkbaar hebben echte modellen toch een stuk meer controle overn hun blik, lichaam en algehele uitstraling dan je zou denken. Deze hele foto ging het mij erom dat mijn blik iets vertelde. En dat is niet gelukt. Ook zit mijn haar alsof ik op de bank geslapen heb, en is de achtergrond lelijk. Dus alles bij elkaar, een totale mislukking.

Maar wel weer een enorme stap voorwaarts. Ik heb immers een beter begrip van hoeveel moeite het regiseren van je model kost, ook al ben je dat zelf. En ik weet dat er meer tijd in de voorbereiding van het model en het decor moeten worden gestoken. Je kunt niet zomaar voor een camera gaan staan en een kiekje maken.

Jullie gaan lol hebben met Stella

Dat was de boodschap waarmee mijn broer Stella kwam afleveren. Nu is Stella nogal een stil meisje. Een echte kijker. Dus die lol moet je even op wachten. Maar als ze ontdooit, dan kunnen we los. Ze kan bijvoorbeeld totaal niet tegen kietelen. Wat ik wel mooi vind natuurlijk. Ze vind het ook leuk als je de pop, beer, knuffelhond een kusje geeft. Mee spelen met haar spel. Het lijkt alsof ze zelf door heeft dat ze een verzonnen spel speelt, en het dan prachtig vindt als je meegaat in haar verzinsel.

Ze is ook erg makkelijk mee te nemen. Ik ben bijvoorbeeld even bij mijn schoonouders naar de verbouwing wezen kijken. En aan die eettafel is de foto hierboven gemaakt. Oordeel zelf, dat is een blij meisje.

Wat ook een genot is is haar eetlust. Wat een lekkere eter is het zeg. Dat geeft de kok voldoening. Hier zit ze couscous met kip en een sausje weg te scheppen. Hele kom verdwijnt in no time naar binnen. Dat no time is wel een puntje van aandacht, aangezien naar binnen belangrijker is dan kouwen en slikken. Dus ze wil nog wel eens een beetje schrokken.

Maargoed, met Stella erbij is het wel een beetje alsof er je een drieling hebt. Nu vind ik een tweeling niet zo druk. Maar dat ligt denk ik wel een beetje aan mijn kinderen. Die zijn erg zelfstandig. Stella is even zelfstandig, maar wat wil nu het geval. Three is a crowd. Dus met drie van de kinderen, hoe relaxed en zelfstandig ook is het wel een beetje crowd control. En je zult er altijd eentje uit het oog verliezen. Twee kinderen is makkelijker bij te houden. Op een bepaald moment was ik alleen thuis met het drietal, en toen liet Lotte, terwijl Hugo in een kast aan het klimmen was, een dienblad op haar tenen vallen. Normaal pak je lotte op, en ga je naar Hugo toe om ‘m uit de kast te trekken. Nu schrok Stella echter van het tumult en moest ze daar ook van huilen. En met twee huilende kinderen, kun je geen jongetje uit een kast halen. Dus dat was even crisis. Gelukkig was lotte snel getroost, dus on ik met Stella op de arm Hugo uit de kast trekken.